320
ANDREAE
LIBAVII
D.
diligenter
monere
solemus,
quod
&
No¬
rimbergę
factum,
ne
quiuis
vtatur
turbit
minerali;
auro
diaphoretico,
seu
vitae,
&
si¬
milibus.
Nobilia
enim
medicamenta
gla¬
dius
&
ignis
sunt
in
manu
stultorum.
Hoc
ergo
Neoparacelsum
non
multum
debebat
solicitare,
nisi
conscius
fuisset
facti
contrarij.
Paucis
natura
contenta
est
inquit:
Bene:
si
quantum
&
vires
simul
metiaris
naturae
mo¬
dulo,
ita
vt
singularia
vna
censeas.
Quod
paruum
mole
est;
magnum
viribus;
etiam
naturae
molestum
est.
Respuit
ergo
hoc
aeque
ac
illud.
Ne
tamen
tibi
veniat
aeger,
qui
non
nisi
sero
lactis
velit
curari;
aut
oleo
aluum
du¬
ci.
Vide
etiam
ne
tuae
istae
paruae
doses
ni¬
hilominus
diluendae
sint,
vt
etiam
mole
sat
magnae
euadant.
Quid
enim
profece¬
ris,
si
quis
drachmam
spiritus
vitrioli
per
se
nequeat
sumere,
&
cogatur
eam
diluere
cum
aquae
libra
vna
atque
altera?
Asserit
autem
Quercetanus
illum
per
se
non
dari,
nisi
quis
noxam
velit
inferre.
Salem
tuum
quis
per
se
deglutierit,
vt
non
laceret
fau¬
ces?
an
non
commiscendus
liquori,
vel
al¬
teri
rei
ampliori
est?
Videte
Paracelsici
ne
quam
gloriam
ex
paruis
dosibus
quaeritis,
eam
amittatis,
quanquam
Amvvaldus
hanc
valde
labefactauit
panaceae
suae
exhibitio¬
ne.
Quod
de
lagenis
adducis;
bene
tibi
competit.
Es
enim
impuritatum
plenissi¬
mus.
Quantitas
remediorum
ad
vires
&
morbum.
In
insula
florida
di¬
cuntur
non
nisi
magnis
haustibus
cu¬
rari.
Paruae
doses
Paracelsico¬
rum
[sic]
diluto
fiunt
maxi¬
mae.
Lagene
im¬
puritatum.