ANTIGRAMANIA.
321
mus.
Nauseant
aegri
copiam.
Quid
tum
postea?
At
non
nauseant
immania
vini
pocula,
Imo
nec
aquas,
quas
ex
vastis
can¬
tharis
non
consulto
medico
saepe
in
ipso
morbo
bibunt
amystim.
Copia
per
se
mo¬
lesta
non
est.
Multos
reperias,
quibus
nec,
parua
nec
magna
dosis
sapiat;
Imo
men¬
tione
vel
phantasia
medicinae
commoue¬
antur.
Ideone
vituperanda
sit
scientia?
Sunt
&
nobis
doses
paruae.
Porrigimus:
conqueruntur
de
acredine,
de
feruore,
&
nescio
quibus
aliis.
Inuoluimus
sacharo;
Dicunt
se
nauseare
trageas,
rotulas,
&
si¬
milia.
Praebemus
ex
vino
absinthite;
vix
semel
placet.
Damus
insipidos
pulueres:
contrahunt
frontem
ad
siccitatem
terream.
Et
cui
quaeso
satisfacias?
Inuenimus
artifi¬
cium
purgandi
per
vnguenta
externa;
per
odorata;
manu
contentae
&
alia;
Imo
nu¬
dam
aquam,
quae
nullam
resipit
medicinam
adoramus.
Mane
bibere
non
possunt.
Fa¬
cimus
Spiritus
vitae,
aquas
benedictas
&
a¬
lia.
Vix
placemus.
Omnino
quodcunque
nomine
medicamenti
offers,
solo
hoc
fit
inuidiosum,
&
ingratum
apud
plurimos.
Apparet
Neoparacelsum
non
conflictatum
esse
cum
eiusmodi
aegrotis.
Cùm
postula¬
bitur
vt
verbis,
nutu,
halitu
tactuque
cu¬
ret,
vel
etiam
visu,
seu
imaginatione
Para¬
celsica;
tunc
animaduertet
argumentum
ab
ae¬
X
Nauseae
ex
copia.
Non
copiam
sed
aliquid
coniunctum
ei
nauseant.
Vix
vllus
medicus
nam
se
abundis
quibusdam
aegris
satisfia¬
ciat.
Vnita
via
est
nihil
da¬
re
&
tamen
sanare.