PHILOSOPHORVM.
137
quidem
in
rerum
natura
nihil
quod
proprio
careat:
vti
de
auro
prae
cunctis
excellentißimo
habetur,
De
vi¬
ta
longa,
lib.
3.
cap.
3.
Vae
vobis
(inquit)
in
extremo
die
iudicij.
Spero
meam
Monarchiam,
honore
debito,
mihi
triumphaturam,
hoc
est:
Vniuersalis
hic
medendi
mo¬
dus,
quem
doceo,
longè
maiore
fructu
quàm
veteres,
(quo
fit
etiam
vt
meam
vocem
Monarchiam,
tanquam
ame,
si
non
inuentam
priùs
à
suis
principiis,
tamen
ad
suum
finem
accuratiùs
adductam)
honore
debito,
Deo
videlicet,
mihi
triumphaturus
est,
tanquam
illi
qui
hanc
per
ipsum,
adhuc
in
tenebris
haerentem,
prorsum
erui.
Hoc
est,
Soli
Deo
debetur
honor,
qui
dedit
ac
re¬
uelauit
eam
suis,
quibus
etiam
triumphum
non
inui¬
det
naturalem,
id
est,
in
hac
vita.
Hoc
ipsum
interpre¬
tatur
author
hisce
verbis
videlicet:
Non
quòd
meipsum
extollam,
sed
ipsa
natura
me.
Hoc
est,
non
sum
ita
prae¬
sumptuosus,
vt
me,
infidelium
more,
medicum
primum
existimem,
sed
naturam
ipsam,
cui
Deus
medicinam
dedit,
medicum
agnosco,
hinc
est
cur
ipsa
me
honoret,
veluti
ministrum
fidum,
tutissimis
ac
verissimis
expe¬
rientiis,
sic
volente
iubentenque
Deo
optimo,
maximó¬
que
medico.
Ex
ea
si
quidem,
putà
natura,
natus
sum
medicus,
hoc
est:
Si
quid
in
medicina
boni
habeam,
hoc
omne
Deo
per
naturam,
quae
me
velut
filium
docuit,
acceptum
fero,
tanquam
per
medium.
Ipsam
sequor
(inquit)
ipsa
me
nouit,
hoc
est,
Quia
nihil
de
meo
capite
somniatum
in
medicinam
adfero,
nec
ali¬
quid,
quod
ab
ipsa
natura
non
didici,
hinc
fit
etiam,
vt
ipsa
me,
tanquam
praeceptor
discipulum
suum
do¬