PHILOSOPHORVM.
149
tiam
donat
ea
velandi
hominibus
indignis,
vsque
dum
aduenerit
Helias
artista.
Paracelsici
de
hoc
Helia
dis¬
putant,
quis
nam
sit
ille
futurus.
At
non
quid
quaerant
alij
me
remorabitur,
solùm
quid
verba
sonant
autho¬
ris,
attentissimum
reddunt
animum
meum,
non
mihi
tantùm
quantum
fratribus.
Quo
tempore
(inquit)
ni¬
hil
tam
occultum
quod
non
reuelabitur.
Stupidum
ad¬
modum
ingenium
oporteret
esse,
quod
per
ista
verba
non
intelligeret
praecedentia.
Quis
ignorat
hoc
tempus
non
priùs
aduenturum,
nudissimae
reuelationis
abdi¬
tissimorum
quorumque
videlicet,
quàm
veniat
ille
qui
tacitas
cogitationes
hominum
iudicaturus
est,
Iesus
Christus?
Eum
vocat
Paracelsus
Heliam
artistam,
id
est,
omnium
artium
&
arcanarum
rerum
primum
fontem,
&
inexhaustum.
Si
quis
miretur
scientias
&
artes
omnes
bonas
nunquam
ad
tam
sublimem
gradum
peruenire,
quin
semper
altiùs
deueniant,
&
in
eis
indies
noua
quadam
&
inaudita
reperiantur,
consideret
solùm
vnde
manarint,
&
mirari
tandem
desinat.
Cùm
enim
ab
aeterno
fonte
verboque
Dei
sint,
non
habere
terminum
pariter,
neque
finem
est
neces¬
se,
nisi
in
aeterno
verbo
Dei
Filio,
quem
Heliam
arti¬
stam
agno
scimus,
reueremur,
&
adoramus.
Accidit
a¬
liquando
vt
artes
in
obliuionem
transeant,
vel
patian¬
tur
detrimentum,
non
propter
ea
finem
habent
in
sei¬
psis,
at
solùm
respectu
hominum,
quibus
in
obliuionem
abierunt,
ab
istis
recedentes
ad
suum
fontem
perpetu¬
um,
à
quo
rursum
ad
hos,
vel
alios
suo
tempore
possunt
refluere,
dum
vult
qui
velle
posseque
solus
habet.
Ad
phy¬
K
3