Lapides
&
gemmas
cla¬
ritatem
me¬
tallis
infun¬
dere
non
posse.
168
De
puritatis
claritate.
imo
calcinant
&
comburunt.
Si
verò
aquae
&
olea
ex
ijs
distillentur,
terra
eorum
in
fundo
remanet,
aquę
suę
nunquam
denuo
commiscibilis,
ita
vt
simul
vniri
possint:
a¬
qua
igitur
absque
terra
euaporabit,
terra
absque
subtilitate
aquae
non
ingredietur.
Et
proinde
sales
omnes,
alumina,
&
atramen¬
ta,
ad
fulgorem
imperfectis
metallis
indu¬
cendum
inutilia,
cum
terra
eorum
etsi
an¬
tea
ex
pelluciditate
aquę
suae
aliquid
nito¬
ris
e
claritatis
habuerit,
eandem
per
abstra¬
ctionem
amiserit,
&
quamuis
non
amissis¬
set,
tamen
ea
magis
grossa
est
&
crassa
quam
prius
aquae
suę
coniuncta
&
vnita,
quod
inde
cognosci
potest,
quia
postea
neque
aqua
neque
igni
liquesit,
nisi
forte
fusione
vitrificato¬
ria.
Corpora
tamen
imperfecta
&
calces
eo¬
rundem
per
haec
purgari
à
sulphurę
extra¬
neo,
terraque
superflua,
atque
auro
&
argento
intensiorem
rubedinis
&
albedinis
colorem
conciliari
scimus,
sed
internam
metallorum
substantiam
propterea
non
mutant.
At
gemmae,
margaritae,
coralli,
cristallus
&
vitrum
aut
fluores
metallici,
quorum
que¬
dam
perspicua
sunt
&
splendida
corpori¬
bus
metallicis
fulgorem
impartientur?
Ni¬
hilo
certe
magis
quam
praedicta,
nam
pro¬
pter
dissimilem
à
metallis
essentiam
&
grossi¬
tiem
non
modo
ea
penetrare,
sed
ne
ad¬
haerere
quidem
ijs
possunt.
Si
verò
calci¬
nentur,
splendorem
suum
amittunt,
&
in
calcem