90
De
Auro
tatoresque,
&
illi
qui
à
mortuis
saepe
verita¬
tem
exquirunt,
facere
consueuerunt.
A.
iocaris
nè
Dynachryse,
an
seriò
loqueris?
&
qualenam
cum
mortuis,
negotium
habes?
D.
an
ipsi
mortui
auxilium
mihi
viuo
prae¬
stare
valeant,
planè
tentabam,
sed
ita
mi¬
ser
infortunatusque
sum,
vt
graui
molestia
per
viuos
afficiar,
mortuique,
nullatenus
mi¬
hi
patrocinari
videantur.
A.
sed
ipsi
mor¬
tui
vbinam
sunt?
D.
adhuc
somno
deti¬
neris?
non
ne
domicilium
refertum
illis
iam
cernis?
A.
hem,
inscitiam
nunc
meam
agnosco,
tu
libros
voluis,
&
sermonem
te
habere
cum
mortuis,
arbitrabar.
D.
pro¬
cul
hinc
abeant
mortui,
nulla
enim
cum
eis
mihi
intercedit
affinitas.
A.
sed
qui
nam
illi
sunt
viui,
qui
tibi,
vt
ais,
vim
inferre
co¬
nantur?
D.
tu
equidem,
qui
maxima
pro¬
teruitate
vt
asseram
de
vulgari
Auro
quod
non
existimo,
me
violenter
compellis.
A.
vmbram
tuam
metuere
incipis?
D.
non
quidem.
A.
sed
quid
est,
quod
retro
gra¬
deris?