62
LIBER
tunc
ignorabam:
nec
satis
perquirebam
ad
hanc
diem
fortassis
indeprehensam,
quamquam
eam
de
principijs
auri
pendere
conijtio,
tum
quod
nihil
prohibet
id
quod
in
terrae
cauernis
occulitur,
etiam
in
superficie
reperiri
quandoque
posse,
tum
quod
herbis
ipsis
atque
radicibus
vim
inesse
posse,
vt
sic
loquar,
aurificam
negari,
nisi
pro¬
terue
non
potest,
tum
quod
similia
sunt
visa
etiam
in
quadrupedibus
animantibus:
referunt
enim
digni
fide
viri
se
Craeteis
in
montibus
ibices
vidisse,
quorum
den¬
tes
aurigineo
colore
suffusi
essent,
pręcipue
qua
parte
pro¬
deunt
è
gingiuis,
atque
herbas
tangunt,
quarum
est
in
Ida
Craetae
decantata
celebritas.
Mitto
eius
naturam
auri
quod
obrizon
vocauit
graecia,
tametsi
placuit
Isido¬
ro
&
sectatoribus
latinum
esse
vocabulum,
quod
obra¬
diet
splendore.
Nec
abest
à
veri
similitudine
de
Plinio
tractum
id
esse,
qui
scripsit
aurum,
qui
ignis
simile
colo¬
re
rubet,
atque
ipsum
obrizum
vocant,
sed
qui
graecas
percaluere
literas,
inter
quos
Hermolaus
vir
naturae
aeta¬
tis
malunt
gręce
vocabulum
effictum
quasi
[GR]ἀβρόν[/GR]
hoc
est
tenerum,
molle,
delicatumue,
siue
vt
mihi
venit
in
men¬
tem
forassis
es
eic
quòd
ex
optimo
prodeat
germine,
qua¬
sique
legitima
radice
subolescat,
siue
id
malueris
esse
na¬
tura
comparatum,
siue
arte
superante
naturam.
Hębrei
habent
pro
obrizo,
quod
septuaginta
reposuerunt
inter¬
pretes,
aliquando
loci
nomen,
aliquando
verbum,
quod
purissimum
queas
in
latinum
conuertere,
&
quandoque
etiam