ARGYR.
ET
CHRYSOP.
[sic]
129
verè
permiscet,
quae
nusquam
natura
miscuit?
Nihil
igitur
mirum,
si
natura
postquam
in
visceribus
terrae
ignobi¬
liora
metalla
produxerit,
ex
iisdem
ar¬
gentum
&
aurum
prodiicere
sola
non
potuit
aut
possit.
Quippe
ipsa
sinè
arte
ignobiliora
metalla
in
materiam
argen¬
to
&
auro
proximam
dissoluere
non
potest,
nec
etiam
meditata
est,
nec
ean¬
dem
arti
proximam
dissoluere
non
po¬
test,
nec
etiam
meditata
est,
nec
eandem
arti
proximam
materiam
in
mineris
suis
concoquere.
Aliam
enim
maté¬
riam,
aliam
causam
efficientem
habet
natura.
Et
ars
dissolutionem
hanc
ex
i¬
gnobilioribus
metallis
in
proximam
materiam,
&
eandem
necnon
argen¬
tum
viuum
concóquere,
&
mistio¬
nem
imperfectam
perficere
nouit.
I¬
psa
tamen
est
tantùm
naturae
adiutrix.
Quippe
quòd
omne
corpus
sit
natura¬
le
siue
agens,
vt
ignis,
quo
ars
vtitur,
si¬
ue
patiens,
vt
metalla.
Haec
opera
in
vegetabilibus
&
animalibus
ars
effice¬
re
non
potest
quod
motus
in
illis
non
sit
in
artis
potestate,
sed
vis
insita
ma¬
I
j