DE
AVRO
POCVLEN.
47
liquari,
is
rursus
videt,
esculenta
fieri
non
posse.
Profectò
quae
nobis
alimento
sunt
futura,
in
liquorem
fundi
&
in
sanguinem,
qui
liquidus
est,
verti
oportet.
Hoc
qui
Metallis
contingere
posse
arbitratur,
sen¬
su
communi
videtur
carere.
Ligna
arbo¬
rum,
quarum
fructus
nobis
gratissimi
exsistunt,
&
quarum
temperatio
non
tam
diversa
est
à
corporis
nostri
temperamen¬
to
ac
Metallorum,
propter
unam
duri¬
tiem
siccitatemque
alere
nos
nequeunt.
Quomodo
igitur
in
Metallis
cibum
quae¬
sieris?
quae
non
tantum
sunt
lignis
du¬
riora
&
sicciora,
verum
etiam
tempera¬
menta
obtinuere
infinito
intervallo
à
corporis
nostri
temperie
distantia?
Caete¬
rum
siccitatis
nimiae
ac
duritiae
ratio¬
ne
inepta
fieri
talia,
ut
à
nobis
ciborum
instar
concoquantur,
id
demonstrat,
quod
teneriora
arborum
germina
&
comedi¬
mus
&
concoquimus.
Sic
&
ossa,
ligamen¬
ta,
&
duriores
cartilagines
animalium,
quo¬
rum
carnes
quotidie
usurpamus,
concoque¬
re
nullo
modo
possumus,
postquam
ex¬
siccata
sunt
aetate:
licet
aliqua
ex
his
an¬
tea
edere
potuerimus.
FVR.
Quae
huius
rei
causa
est?
Etenim
ossa
Duriora
non
venire
in
ci¬
bos
proba¬
tur.