Quaenam
u¬
sta
effician¬
tur
acriora.
134
THOM.
ERASTVS
ratione
optima
coepimus.
Mirum
est,
Pa¬
racelsi
Asseclas
ab
eisdem
quoque
ma¬
gna
ex
parte
abstinere,
atque
interim
sua
illa
praeferre:
quae
&
natura
sunt
exitiosa
homini:
&
maximorum
ignium
violen¬
tia
nocentiora
sunt
reddita.
FVR.
Dio¬
scorides
&
Gal.
negant
acriora
magisque
erodentia
fieri
usta
omnia.
ER.
Nec
nos
id
dicimus.
Etenim
quae
humiditatem
continent
acrimoniam
obtundentem,
acriora
se
ipsis
fiunt,
cum
uruntur.
Quae
verò
in
humore
pauco
suam
caliditatem
possident,
eamque
ustione
perdunt:
etiansi
urendi
vim
ab
igne
acquirant,
tamen
quam
prius
habebant
in
tenuioribus
partibus
radicatam,
magna
ex
parte
a¬
mittunt.
At
quo
tes
quaeque
durior
est,
tanto
gignitur
ex
ea
calx
acrior:
quod
praeter
rationem
sensus
nos
docent.
Hinc
sit,
ut
quae
tam
vehementium
&
diuturnorum
adeò
ignium
opera
ex
me¬
tallis
conficiuntur
pharmaca,
necessariò
quoque
acerrima
fiant.
Loquuntur
ve¬
teres
illi
de
simplici
ustione,
quae
tostio
potius
vocetur,
non
de
laboriosa
hac
Chemicorum
&
Paracelsicorum:
de
qua
aetas
nihil
noverat.
Recentior
est
insania
Veterum
u¬
stio
qualis
fuerit.