Medicamen¬
ta
propriè
dicta
quan¬
do
usum
ha¬
beant.
142
THOM.
ERASTVS
tuere,
vitam
communem
hominum
ter¬
minum
ultra
sortem
producere,
à
mor¬
bis
pręservari,
effoetum
corpus
vegetum
reddere
possunt,
illa
necessarium
est
ale¬
re
posse.
Absque
enim
nutritione
apta
solus
Deus
facere
ista
potest.
Medicamen¬
ta
propriè
dicta
non
habent
[sic]
usum,
nisi
quamdiu
morbum
oppugnant,
&
natu¬
ram
ad
mediocritatem
revocant.
Si
ul¬
terius
utare,
iam
non
remedia
sunt
am¬
plius,
sed
morbificae
causae
fiunt.
Non
ergo
ad
conservationem
sanitatis,
sed
ad
morbi
depulsionem
expetuntur
&
adhibentur
medicamenta.
Non
conser¬
vant,
sed
excessum
contrarium
tollunt.
Non
augent
vires,
corpus,
spiritum,
sed
haec
omnia
magis
affligunt.
Rarò
mor¬
bus
aliquis
medicamentis
propriè
sic
no¬
minatis
curatur
sine
incommodo
aliquo
corpori
illato
Dictum
insuper
est,
inter
pharmaca
alia
alijs
esse
pestilentiora,
no¬
bisque
inimiciora.
Nec
postremum
lo¬
cum
habere
inter
haec,
quaecunque
ex
metallis
vehementis
ignis
opera
conco¬
quuntur.
Quippè
duobus
modis
male¬
fica
esse
oportet:
propter
innatam
vide¬
licet
Pharmaca
metallica
duobus
mo¬
dis
noxia
sunt.