DE
METALLIS.
109
cari
deberemus,
ut
eam
nobis
reuelare
di¬
gnaretur,
quae
si
uni
fuisset
reuelata,
posset
ille
alijs
eam
patefacere,
At
nos
historijs
&
ionga
temporum
obseruatione
cognosci¬
mus
id
nemini
contigisse,
sed
omnes
inani¬
ter
laborasse,
&
suo
labore
ad
hoc
solum
de¬
uenisse,
ut
simile
aliquid
ueris
metallis
effe¬
cerint,
quo
ut
ipsi
delusi
fuerunt,
ita
alios
fallere
&
illudere
conati
sunt,
Et
quamuis
homo
dicatur
natus
omnia
cognoscere,
non
tamen
cuncta
ualet
cognoscere
distincte
&
exacte;
sed
saltem
confuse
&
per
communia
quędam,
exacte
autem
omnia
cognoscere
so¬
lum
Dei
est
munus,
ideo
rectè
dixit
Themi¬
stius
in
secundo
de
anima
id
quod
scimus
est
portio
quadam
minima
si
confertr
cum
his
quae
igno¬
ramus,
Ex
his
patet
quam
facilè
diluantur
ra¬
tiones
ad
primum
caput
pertinentes.
Nec
maiori
labore
illę
diluuntur,
quę
ex
secundo
capite
deducebantr,
ex
natura
nem¬
pè
&
conditione
metallorum,
iam
enim
in
praecedentibus
assignata
est
ratio,
cur
ex¬
trema,
elementa
scilicet,
&
uiuentia
subijci¬
antur
humanae
arti,
non
autem
media,
qua¬
lia
sunt
metalla,
Sed
hoc
consideratione
di¬
gnum
est
num
metalla
inter
se
solum
puri¬
tate
&
impuritate,
&
per
magis
&
minus
co¬
ctum
distinguantur,
uel
etiam
specie
&
forma
seiun¬
O
Quomodò
sit
natus
homo
cun¬
cta
cogno¬
scere.
Consideran¬
tur
perti¬
nentia
ad
na¬
turam
me¬
tallorum.
An
metal¬
la
solum
per
magis
&
minus
purum
inter
se
di¬
distinguan¬
tur.