COMMENTARII
SECVNDI
DIALOGVS
III.
53
re
detrahendo
omnium
est
sententia?
GERON,
Nequaquam.
nam
sunt
qui
dicant,
hinc
fluxionis
impetum
augeri:
eóque,
vbi
ma¬
gna
adest
illius
copia,
conuenire,
vt
illa
primum,
ne
fluxus
itere¬
tur,
ex
pedis
vena
subtrahatur:
deinde
ex
interiore
aduersi
cubiti
reuellatur:
tandem,
vt
reliquię
ex
eodem
latere
deriuentur.
Quid
autem
opus
est,
ęgrum
toties
molestare,
cui
vna
vice
possis
succur¬
rere?
quando
enim
sanguis
ex
affecto
latere
per
venę
incisionem,
quantum
necesse
est,
euocatus
fuerit:
pars
inflamatione
affecta
le¬
uatur
sic,
vt
nullus
fluxionis
nouę
metus
restet.
At
sola
sanguinis
copia
ex
alijs
quidem
venis,
non
è
directo
incisis
imminuitur:
vitia¬
ti
autem
nihil
attrahitur:
neque
grauata
pars
subleuatur:
sed
putris
magis
humor
ex
illa
motus,
puro
permiscetur:
ac
malum
quod
cor¬
rigi
debebat,
pristino
dererius
redditur.
quando
autem
è
dire¬
cto
vena
inciditur,
sanguis
exinanitur,
reuellitur,
atque
deriua¬
tur.
Sicut
igitur
fluxio
lenta
longáque
tutiùs
locis
distantioribus
reuellitur,
sic
etiam
futura
arcetur:
nam
hoc
pacto
in
longiorem
nouae
viae
tractum
conuersa,
paulatim
à
pristino
citra
virium
no¬
xam
desciscit.
MATHETES,
De
reuulsione
satis
supérque
narrasti,
quid
nunc
deriuatio
sit
etiam
pleniùs
audire
desidero?
GER.
Id
nimirum
est
quo
humor
in
partem
quandam
elapsus,
in
aliam
vicinam
trahi¬
tur:
idque
per
incisionem
eius
venae,
quae
parti
affectae
inseritur:
per
quàm
modò
alimentum
capessit,
modò
noxium
humorem
in¬
fluentem
excipit.
Quare
cùm
ea
vena
scapello
inciditur,
pars
ma¬
iore
copia
grauata
illanc,
pondus
suum
deponit.
MATHETES,
Quan¬
do
opportunè
deriuatio
ista
tentatur?
GERON,
Cùm
fluxionis
im¬
petus,
&
ardor
reuulsione
praegressa
iam
remisit,
neque
alius
re¬
cens
&
inopinatus
metuitur:
humorque
simul
adhuc
liquidus
parti
inest,
è
qua
reuerti
potest.
At
si
adeò
illum
loco
dolenti
infarctum
coniecturaueris,
vt
quôuis
fluere
reflueréque
nequeat,
sicut
in
longis
ac
verustis
inflammationibus
frequenter
accidit,
vbi
scir¬
rhosae
quaedam
reliquiae
inhaerent:
nulla
sanè
deriuatio
venae
in
cisione,
sed
fomentis
emplastrísque
mollientibus
experiunda
est.
Quòd
si
neque
tumor
iste
dissolui
discutique
possit,
neque
locus
sit
in¬
signis,
neque
dolor
vehementer
vrgeat,
pars
offensa
incidi,
diduci¬
que
debet:
praesertim
si
humor
pernitiosus
contagiosusque,
proxi¬
mas
partes
contaminet.
quanquam
autem
illud
deriuatio
peculi¬
ariter,
ac
verè
dici
nequeat,
ei
tamen
quasi
vicaria
succedit.
MATHETES,
Quibus
morbis
vel
praesentibus,
vel
cauen¬
dis
seu
futuris,
sanguinis
detractio
conuenit?
GERON,
Primùm
ijs,
quos
eiusdem
succi
integri,
siue
corrupti
abundantia
concita¬
re
solet:
dum
vasa
adaperit,
aut
disrumpit,
aut
suffocatu
strangu¬
E
3
Sanguinis,
copia
ex
quibus
venis
imminuatur.
Fluxio
lenta
&
futura
quibus
locis
reuellatur.
Deriuatio
quid.
Deriuationis
tempus.
Scirrhosae
reliquiae
quomodo
deriuandae.
In
quibus
morbis
sanguis
mittendus.