ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
17
muisset
tartarus,
à
tartareis
medicinis
&
in¬
sidiis
viueremus
immuniores.
Persuadent
simplicibus
se
auri
succos
&
quintas
essen¬
tias
apparare.
Item
&
modum
aperiunt
nul¬
li.
Quis
sutor
tam
est
extremè
inuidus
aut
delirus?
Veritas
gaudet
propatulo,
nec
sub¬
terfugit
peritorum
iudicia.
In
publico
ope¬
ra
sua
aestimanda
proponebat
Apelles,
nec
dissimulabat
artem.
Chymici
censores
fer¬
re
non
possunt;
artemque
tam
occultant
quam
sacra
Eleusinia.
Si
discipulum
profi¬
tearis;
oportet
te
silentium
iurare,
non
ali¬
ter
ac
hi
qui
in
improbissimorum
nebulo¬
num
sicariorumque
admittuntur
gregem.
Cui
bono
non
est
illa
res
suspecta
fraudis?
Sanctitas,
maiestas
&
bonitas
non
ita
in
an¬
gusto
se
premunt,
sed
agnosci
quaerunt.
Illi
nullam
aliam
celandi
causam
habent,
quam
vt
omnium
rerum
imperitissimi,
vanissimi¬
que
cum
sint
nihilominus
nescio
quam
sa¬
pientiam
&
maiestatem
mereantur,
quod
studium
primitus
fuit,
omnis
arrogantiae
&
mendaciorum
parentis
mali
genii,
cuius
naturam
id
sapit,
quod
ab
eo
est
progenitum
aut
informatum.
Et
ne
dicas
me
verbis
te
circumducere
aut
circumscribere,
consi¬
dera
portentosa
ipsorum
praeconia.
Essen¬
tiis
&
medicinis
suis
singulis
ea
asscribunt,
quae
nec
diuinis
nec
humanis
literis
vlli
creaturae
assignata
legas,
&
quae
ipsa
refel¬
lit
experientia.
Assyluanus,
quem
nosti,
B
suae