OPVSCVLVM.
113
per
suum
oeconomum
turmis
imperauit
suis,
vt
quaelibet
vnum
ex
Imperatoris
exercitu,
vi
dire¬
ptum
armorum
ad
ferret
vexillum,
indicta
poena
maximae
suae
indignationis,
ni
facerent
impera¬
ta.
Quòd
si
etiam
praestitissent,
addito
ingenti
proemio
quibusuis,
insuper
pollicitus
est
in
pro¬
pria
persona,
comitante
fideli
suo
oeconomo
pro¬
dire,
hostique
manum
infligere
tam
strenuè,
vt
vel
vitam
foret
amissurus,
aut
primum
Impera¬
toris
vexillum
reportaret,
spoliisque
ditaret
omnes,
qui
sequuti
fuissent,
supra
cunctos
suos
inimi¬
cos,
qui
obsidebant
eum.
Reassumptis
igitur
ani¬
mis,
priusquàm
tempus
constitutum
praeterla¬
beretur,
allata
sunt
ei
per
suas
turmas,
quotquot
Imperatoris
signa
desiderarat,
medio
duplicatio¬
nis
circuli,
quam
docuerat
oeconomum
suum
Princeps
quidam
Galliae.
Primum
vexillum
erat
nigrorum
equitum
Germanorum,
quos
vocant
Reuthorum
atrorum:
Secundum
intersertum
e¬
rat
varijs
coloribus:
Tertium
erat
non
vsque
adeò
dissimile
vexillo
Regis
Gallię:
Quartum
insigni¬
tum
erat
Luna
crescente:
Quintum
verò
simile
fuit
signo
maximo
Imperatoris:
quod
quidem
Principi
animum
auxit,
vt
altera
die
cum
oecono¬
mo
suo
prodiret
ad
moenia,
&
ibidem
strenuè
su¬
pra
modum
pugnaret,
vsque
dum
consequere¬
tur
maximum
vexillum
Imperatorium.
A
pu¬
gna
tandem
rediens,
&
fatigatus,
ab
oeconomo,
cibis
prioribus
obsidionis,
initio
residuis,
refici¬
tur,
ac
refocillatis
viribus
altera
die
cum
suis,
&
oeconomo
viriliter
insiliens
in
hostem,
totum
exer¬
citum
partim
prostrauit,
partim
fugauit
Impera¬
toris,
Ducum
suorum
auxilio,
qui
omnes
sui
Prin¬
H
4