ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
87
posses
contentus
esse
crassiore
Minerua;
ita
definiendam
censerem,
quod
videlicet
ars
sit
(scien¬
tiam
pinde
dicas)
rerum
in
se
concretarum
(vt
re¬
moueas
ea,
quę
foris
adhaerentia
facili
segre¬
gantur
artificio)
essentias
essenatiarumque
partes
per
separatione
intus
conmistorum
elaborandi,
&
ad
purissumum
efficacissimuque
perducedi,
seu
omnino
optimum
in
eadem
specie
efficien¬
dum.
Hic
enim
artis
finis
primus
&
summus
est;
quanquam
non
semper
ad
summum
eius
gradum
contendat,
&
non
rarò
subsistat
in
sola
partium
per
se
segregatione
elabora¬
tioneque;
prout
vsus
in
pręsens
postulat.
Nam
non
tantum,
integrę
essentiae
vtiles
sunt
no¬
bilesque,
sed
&
quaeuis
per
se
partium.
Itaque
si
dicerem
artem
essentias
elementaris,
na¬
tuta
ad
puritatem
internam
remotis
alienis
pro¬
ducendi,
non
aberrarem.
Nec
tunc
mihi
obijcias
huius
finis
[GR]ἀτυγίαν[/GR]
cum
id
potius
diuina
virtu¬
te
quam
humana,
praesertim
in
hac
vita
possit
fi¬
eri.
Artis
perfectio
definitione
exprimenda
est,
siue
in
hac
siue
altera
vita
assequamur
[GR]τὸ
βέλτιστον[/GR],
modo
id
sit
scopus
quidam
vltimus,
ad
quem
operando
contendamus.
Diuina
autem
virtute
scopum
attingi,
non
abnuerim.
Quid
enim
praeclari
habent
artes
omnes,
si
ademeris
[GR]τὸ
θεῖον[/GR]?
Qui
destillandi
scientiam
aut
metalla
transmutandi
methodum
vocant,
mancam
definitionem
pro
integra
tradunt.
Nec
destillatio
sola
est
chymiae,
sed
quaedam
eius
operatio,
nec
metallorum
meta¬
morphosis;
vt
ex
praedictis
facile
colligere
est.
F
4
Vide¬