TRIADIS.
125
vim
superiorem,
&
inferiorem.
Eritque
iam
potens,
&
gloriosum
in
claritate
vnitatis,
omnem
aptum
producere
numerum,
&
fugiet
omnis
obscuritas.
Haec
est
vera
prae
cunctis
alijs
ars,
&
scientia,
christiano
homini
maxi¬
mè
necessaria.
Vniuersa
enim
studia
morta¬
lium,
quae
non
fuerint,
ad
charitatem
directa,
prorsus
vana
sunt,
&
omni
viro
christiano
contemnenda.
Curandum
igitur
nobis,
vt
mens
nostra,
propriae
salutis
non
immemor,
nunquam
studijs
mundanis
inhaereat,
solùm
vtatur
in
communem
vsum
ad
necessitatem,
non
assiduè:
tandem
ad
ea
quae
per
verum
amorem
in
cognitionem
Dei
ducunt,
redeun¬
dum.
Omnis
ars
quae
diuinae
scientiae
non
cohaeret,
quantum
cumque
celebris,
non
diu¬
tiùs
permanet
in
homine,
quàm
vna
cum
ra¬
tione
vita.
Quaerenda
est
igitur
scientia,
quę
post
mortem
etiam
permanet:
ea
ipsa
est,
ex
qua
caeterae
omnes,
etiam
ad
vsum
praesen¬
tis
vitae
necessariae,
suam
originem
&
incre¬
mentum
habere
debent;
&
ad
ipsam
confor¬
mari.
Videndum
igitur,
quo
ordine,
quo
stu¬
dio,
quoque
fine
quodque
scire
oporteat:
Pri¬
mo
videlicet
ordine
ad
salutem
animae:
Se
cundo
studio
nempe,
ad
amorem
diuinum:
Tertio
verò
fine
videlicet,
ad
gloriam
Dei
so¬
lam,
&
vtilitatem
proximi.
Non
est
vna
&
eadem,
omnium
ad
scientiam
&
sapientiam
properantium,
intentio,
nec
finis
vnus.
Non¬
nulli