392
ANDREAE
LIBAVII
D.
rum
maxime
insaniens
fuit
Thessalus,
in
DEVM
impius;
in
naturam
contumelio¬
sus,
omnium
bonorum
osor;
qui
vna
cum
temulentia
spirituum
malorum
commercium
perpetuo
coluit;
&c.
sed
eum
ex
virtuti¬
bus
ornarunt
tum
alij
multi,
tum
nuper
qui
istud
tuum
impurum
scriptum
primus
condemnauit
confutauitque
medicus
do¬
ctiss.
peritissimusque
Hubnerus.
Sed
qui
sit
vt
iterum
tuae
conditionis
turpiter
sis
oblitus?
Vbi
tuus
vulcanus?
Galenum
al¬
legare
aduersus
nos
non
potes,
qui
neque
eruditione
neque
ingenio
assequi
eius
scri¬
pta
vales;
Et
si
istis
facultatibus
instructus
esses;
inuidia
&
odium
tibi
oculos
pridem
ita
excaecasset,
vt
minus
in
ipso
videres,
quam
in
picta
tabella
Thamyris.
Nostra
confessione
dementer
abuteris.
Quanquam
enim
malo
vsu
quaedam
nocere
fateamur;
&
vires
interdum
non
respondere
diaetae:
non
tamen
dedimus
tibi
omne
nocens
ve¬
nenum
esse.
Abi
ergo
cum
tuo
insulso
pa¬
ralogismo
[GR]ἐς
κόρακας[/GR].
Audiuistis
sophisma;
Percipite
nunc
etiam
aspersa
ornamenta.
Dicit
nos
porrigere
venenosa,
quia
cruda
&
indigesta.
Quid
si
tibi
sitienti
da¬
remus
vini
maluatici,
aut
saltem
aquae
fon¬
tanae
potum,
num
venenum
dedissemus?
Posset
istud
videri.
Nam
prunas
canden¬
tes
cumulatim
capiti
ingessissemus,
a
qui¬
bus
Paracelsus
dissolutus
scurra.
Qui
cruda
dat,
non
sta¬
tim
dat
ve¬
nenosa.