LIBER
VI.
317
infensissimus,
ac
voracissimus
illarum
hostis
lu¬
pus.
Quem
vel
ex
solo
odore
latitantis
eius
fimi
sibi
insidiari
putant.
Nec
iis
rebus
faciunt,
donec
ablatum
senserit
dictum
stercus.
Hoc
sanè
au¬
cupio
vidi
quosdam
impostores
circunforaneos,
iactitantes
se
pecoris
aegrotantis,
vel
aliter
affecti,
summos
esse
medicos,
magna
pecunia
simplices
rusticos
emunxisse,
vel
pro
pecunia
praepinguem
ouiculam
secum
asportasse.
Idem
posse
lupi
cau¬
dam
tradunt
Rhasis
&
Albertus:
imò
verò
quid¬
uis
ex
eo
animali
ad
caudas
translatum,
tanta
est
eius
antipathia
&
naturalis
discordia
cum
ouillo¬
pecore
vniuerso.
Mizaldus.
Ad
ouium
morbos
mirum
remedium.
Ventriculum
arietis
in
aqua
&
vino
coctum,
plerosque
ouium
morbos
sanare
in
potu
datum,
haud
immeritò
proditum
est:
nam
sympathia
est.
Cardanus.
Quando,
&
quomodo
oues
tondendae.
Neque
frigore
adhuc
existente,
neque
aestatis
tempore,
sed
medio
verè
oues
tondere
oportet.
Vulnera,
quae
inter
tondendum
contingunt,
pi¬
ce
liquida
illinantur.
Reliquum
corpus
ex
vino
&
oleo,
aut
succo
lupinorum
amarorum
deco¬
ctorum.
Praestat
tamen
vinum
pari
amurca
mixtum,
aut
oleum
&
vinum
album,
cera
&
adipe
commix¬
tis
illini.
Hoc
enim
&
lanae
nocumentum
non
as¬
fert,
&
scabiem
fieri
non
permittit,
&
vlceratio¬
nem
fieri
prohibet.
Obseruare
autem
oportet,
vt
probè
detersae,
post
primam
diei
horam,
resicca¬
to
rore
per
noctem
in
lanas
illapso,
tondeantur,