LIBER
X.
569
chrysocolla
dicebatur,
cuius
duo
genera
fuêre,
&
naturale,
&
artificiale,
vt
ex
Dioscoride,
Plinio,
a¬
liisque
constat.
Ea
vtebantur
in
quibusdam
me¬
dicinis,
atque
ad
aurum
consolidandum,
qua
etiam
hodie
vtuntur.
Inest
enim
ei
vis
quaedam,
lique¬
factionem
metalli
ad
consolidandum
acceleran¬
di.
Vtuntur
etiam
hac
nostri,
ad
auri
&
argenti
scobem
liquefaciendam,
atque
in
vnum
corpus
cogendam.
Praeterea
&
mulieres
quaedam
ad
fa¬
ciem
dealbandam,
&
cutem
mollem,
venustamque
reddendam,
propterea
quòd
neque
dentibus,
ne¬
que
cuti
vllam
perniciem
afferat.
Apud
veteres
reperiebatur
viridis
chrysocolla,
quae
hodie
neque
inueniri,
neque
parari
potest.
Habetur
quidem
à
nostris
alba
vna,
altera
nigra,
quae
fortassis
non¬
nihil
ad
veterum
viridem
alludit.
Alba,
in
frustu¬
la
longa
formata,
&
neruosa,
alumini
similis
est,
ita,
vt
vel
plurimi
decipiantur,
vel
alios
decipiant.
Nam
super
ignem
deposita
ebullit,
atque
inflatur.
remaner
postea
alba,
spongiosa,
&
fragilis,
alumi¬
nis
instar.
Cognoscitur
autem
differentia
à
peri¬
tis,
inter
alumen
&
chrysocollam
tribus
modis:
quorum
primus
est
ex
sapore
sumptus:
siquidem
aluminis
sapor
quodammodo
subacris,
&
astrin¬
gens
est,
cùm
neutrum
horum
chrysocollae
insit,
sed
ferè
saporem
insipidum
contineat,
vt
medius
sit
inter
oleum
&
lactis
serum.
Quare
plurimi
im¬
postores,
cùm
alios
decipere
volunt,
ponunt
alu¬
minis
frusta
in
oleo
amygdalino,
&
lactis
sero.
Sunt
praeterea
ex
iis,
qui
addunt
mel,
vel
saccha¬
rum,
vt
sapor
aeris,
astringensque
aluminis
obtun¬
datur.
Reperiuntur
&
alij,
qui
ad
ignem
liquant
res
prędictas,
addendo
salnitrum,
sodam
herbam,
N
5