154
ALLEGORIAE
cana
philosophorum
de
facili
potuerunt
intue¬
ri.
In
maris
luna
est
spongia
plantata,
habens
sanguinem
et
sensum,
ad
modum
arboris
in
mari
plantata,
et
non
mouetur
à
loco
suo:
quam
si
regere
volueris,
habeas
tecum
falcem
qua
seces
eam,
à
longè
caueas
tibi
ne
sanguis
inde
fluat,
quoniam
venenum
est
philosopho¬
rum.
Cum
ergo
spongiam
illam
ceperis,
priua
eam
sanguine:
deinde
in
vase
vitreo
eam
repo¬
ne
&
custodi.
Postmodum
sume
corpus
eius,
&
ablue
aqua
marina
donec
purificetur,
et
fiat
corpus
album
carens
turbatione.
Postea
redde
sibi
sanguinem
suum:
deinde
ipsum
fortiter
tere,
donec
sua
fortitudine
priuetur
odore,
&
siccum
penitus
fiat.
Homines
oliuas
habent
ex
quibus
oleum
extrahunt,
et
illud
est
combu¬
stibile.
Oleum
autem
philosophorum
non
sic
ex
trahitur.
Veruntamen
eius
natura
est
combusti¬
bilis,
&
immobilis
semper
persistit,
et
est
mo¬
dus
faci
edi
ipsum
sic.
Oliuas
quas
habemus
mundas
et
integras
accipimus,
&
terimus
e¬
as
cum
aqua
sua:
postea
decoquimus
eas.
Dein
de
ponentes
eas
in
loco
humido,
dimittemus
ibi,
donec
penè
dissoluantur,
&
donec
oleum
à
suo
spisso
corpore
separetur.
Facimus
etiam
fecem
inferjus
descendere,
aquam
in
medio
consisti:
oleum
verò
superius
emanari.
Postea
separamus
aquam,
ponentes
super
laminam
candentem
aqua
sua
imbibimus,
donec
flexibi¬
liatem