ET
MISERIA,
DIALOGVS.
59
lim,
quod
primum
miseram
reddit
mortalium
uitam,
instabili¬
tatem
scilicet
&
ruinam
rerum,
nam
quum
certum
nihil
&
perma¬
nens
in
uita
quisquam
sibi
polliceri
queat,
quomodo
is
beatus
censebitur,
cuius
summam
quantumuis
&
plenam
beatitudinem
minima
omnis
disturbatio
uiolare
&
auferre
potest?
Sane
quum
omnia
apud
mortales
infirma
atque
mutabilia
sint,
nulla
tamen
infir¬
mior
sors
est
atque
mutabilior,
quam
tyrannorum,
quorum
etiam
quum
maior
sit
exaltatio,
&
sublimata
magis
status
altitudo,
ma¬
ior
&
proinde
quum
mutari
eos
contingat,
casus
&
ruina.
in¬
de
tantae
tyrannorum
proditiones,
euersiones,
trucidationes,
ut
nemo
eorum
uere
unquam
euaserit,
qui
non
uel
regno
depul¬
sus,
uel
ueneno
necatus,
uel
cruenta
aliqua
&
pessima
mor¬
te
caesus,
atque
peremptus
sit.
quis
talem
eorum
uitam
optabit,
qui
pro
modici
temporis
felicitate
(si
tamen
&
illa
felicitas
appel¬
landa
sit)
tam
tristi
postea,
tamque
amaro
fine
consumuntur?
Horret
animus
dicere,
nam
ne
credas
his
tantum
mortales
subie¬
ctos
malis
esse,
sensimus
&
horum
magnam
partem,
aliquando
nos
inferi,
licet
tam
ualida
nobis
&
munita
sit
ciuitas,
tam
fir¬
ma
&
praepotens,
atque
omnibus
undique
pręsidijs
circumsepta,
non
possum
sine
dolore
meminisse
illius
diei,
qua
Hercules
ille
heros
fortissimus,
haec
regna
penetrauit.
perfregit
fores,
inua¬
sit
regem,
exterruit
reginam,
quam
&
ante
socij
eius
rapere
adorti
erant.
Abstraxit
Cerberum,
uinctumque
&
catenatum
magna
ui
in
orbem
duxit,
concussit
loca
omnina,
trepidare
omnes
umbras
atque
ipsos
iudices
fecit,
me
quoque
non
modicum
laesit
quem
arrepta
cymba,
conto
hoc
meo
percussit,
impulsumque
grauiter
in
mediam
paludem
exturbauit.
Timui
equidem
tunc
supremum
Plutoni
finem
aduenisse
regni
sui,
neque
minus
illum
cum
coniuge
in
praedam
duci
ad
superos,
quam
tartareum
canem.
Sed
paulo
humanius
cum
eo
actum
est,
quam
opinabar.
Nam
tandem
sibi
ac
regno
suo
bene
consultum
est,
neque
tamen
ita
consultum
est,
quin
tricipiti
saltem
custode
suo,
qui
tam
pernecessarius
erat,
spoliaretur.
Quod
si
opinionem
meam,
quae
communis
erat,
omnium
facta
coaequassent,
tunc
cernere
fuis
set,
uter
beatior,
uel
meus,
uel
Plutonis,
tanti
regis
status
esset.
H
ij
Ego