68
LVCIANI
CHARON,
rum
uela
uehementer
impetit,
intumescitque
fluctibus
unda,
uosque
nauigationis
imperiti,
iubetis
nunc
uela
laxari,
nunc
con¬
trahi,
aut
ea
permittere
uentis,
ego
in
puppi
sedens,
ac
cla¬
uum
tenens,
non
nescius
eorum,
quae
facto
opus
sunt,
uo¬
bis
silentium
indico.
Eodem
modo
tu
o
Mercuri,
ceu
guber¬
nator
in
huiusmodi
re,
ea
facias
quae
potiora
putes.
Ego
ue¬
ro,
ut
lex
extatapud
Lapithas,
tacitus
sedens,
quae
iusseris,
parebo.
MER.
Dicis
quam
belle.
iam
tibi
indico
silentium,
inueni¬
am
certe
speculam
huic
rei
idoneam.
num
Caucasus
mons,
uel
illo
celsior
Parnasus,
aut
utroque
eminentior
Olympus
erit
commodior?
Non
de
nihilo
cum
aspicio,
memini
Olympum.
sed
opera
tua
mihi
est
opus.
CHA.
lube,
nam
quoad
ualeo
tibi
operam
praestabo.
MER.
Extat
apud
Homerum
poëtam
in
ter
Graecos
clarissimum,
quod
duo
Eoli
filij
cum
adhuc
essent
pue¬
ri,
Ossam
à
radicibus
euellentes,
Olympo
suo
imposuerunt,
deinde
Pelion
super
Ossam,
rati
per
hunc
modum
posse
ascen¬
dere
coelum.
Sed
quia
louis
hostes,
dederunt
merito
poe¬
nas.
Nos
uero
cum
nihil
aduersus
deos
agamus,
quid
ob¬
stat,
ne
montes
montibus
superimponamus,
ut
de
sublimiori
quodam
loco
cuncta
intueri
possimus?
CHA.
Poterimus
ne
o
Mercuri,
nos
duo
Pelion
eleuare
&
Ossam?
MER.
Quid
ni
o
Charon?
an
censes
nos,
qui
inter
deos
numeramur,
illis
ado¬
lescentibus
esse
imbecilliores?
CHA.
At
non
uidetur
credibile
quod
res
tanta
per
nos
duos
possit
effici.
MER.
Tardus
es
in¬
genio
o
Charon,
&
poëtarum
minime
peritus.
Nam
Home¬
rus
(ut
supra
dixi)
poëta
in
primis
clarus,
duobus
uersibus
ascensum
nobis
fecit
in
coelum,
adeo
facile
montes
monti¬
bus
superimponit.
quod
si
hoc
miraris,
quid
diceres,
si
Athlanta
cognosceres,
quem
humeris
coelum
sustulisse
cuncti
ferè
decantant
poëtae.
Is
ut
aliquando
ab
eo
quiesceret
labore,
asse¬
runt
Herculem,
louis
&
Alcmenae
filium,
illi
tantae
moli
sup¬
posuisse
caput.
CHA.
Ita
etiam
audiui,
sed
ne
uera
sint,
tu
Mercuri,
ac
poëtae
norint,
nos
nostrum
negocium
prosequa¬
mur.
MER.
Verissima
sunt
o
Charon,
nec
sapientissimos
ho¬
mines