METAPL.
ILIIB.
12
cere,
quo
facto
paulatim
robustiore
redirent
tandem
atque
coalescerent
in
vnum
omnia,
fidenter
asseuerabat.
Hic
ęquidem
obseruaui
Sal
phile¬
sophicum.
fusilis
illam
salis
speciem
nihil
ab
aphroli
tho
degenerantem,
atque
argentum
illud
vis.
Argentum
viuum
phi
uum,
cui
Mercurij
nomen
ab
huiusce
disci¬
Isepl.
plinae
priscis
autoribus
inditum
est,
illam
ipsam
referens
Lullianam
lunariam,
aduersa
scandens
aquam,
noctuque
relucens,
atque
in¬
terdiu,
glutinandi
praeditum
facultate.
Hîc
Minftrua
quid
Lul¬
&
menstruum,
quo
lunàm
Lullius
intelli¬
git,
qua
neglecta
non
sit
paralysi
locus.
Quib
enim
rursus
eum
ab
obiectationibus
vindi¬
cem,
quem
idcirco
demum
libuit
lacessere,
vti
disputatione
res
ipsa
clariùs
elucesce¬
ret?
Quemadmodum
autem
poëtae
pro
men¬
se
nonnunquam
Lunam
vsurpant,
pro
die
solem,
quia
Sol
singulis
diebus
cursumrad
coeli
motum
peragit,
Luna
non
nisi
singulis
mensibus:
sic
e
contrario
Lullius
prolunà
mensem
accipit,
menstruámque
ea
ratione
ipsam
appellat.
Sed
&
quintam.
vini
sub¬
stantiam
dixit
pro
gemmifero
amne,
quae
ipsa
γre¬
lapidum
materia
est:
vbi
videntur
aspilatae,
lapidisphi
loseph.
de¬
aureae
nitellae,
sardonychi,
lychnites,
sardae
scriptio.
lapis