DE
VNIONE
TERNARII
137
quàm
per
crucem
uia,
non
secus
ac
ad
ardua
quaequae,
quàm
summo
labore
nullus
patet
aditus,
ut
facilè
partorum
leuis,
&
difficilè
grauis
existimatio
foret.
Asperitatis
leuitas,
ut
mortis
uita,
non
minus
quàm
exiguitatis
amplitudo
finis
est.
Rectilinium
etiam
&
ca¬
rens
ambagibus
esse
debet
omne
quod
in
Veritatis
semitam
ducit.
Iam
habes
quod
o¬
ptas,
nec
est
quod
moremur
amplius,
tu
se¬
quere
nos.
Corpus.
Postremum
hoc
esto.
Spi¬
ritus.
Omnia
nunc
audisti
quae
necessaria
sunt,
nihil
moror.
Corpus.
Saltem
Anima
tu
mecum
tantisper
mane.
Anima.
Nec
te,
nec
spiritum
libenter
desero,
tacui
tamen
donec
utriusque
rationes
audiuerim,
placent
quae
spiritus
loquitur,
quae
tu,
nihil
praeter
moram
adferunt
auribus
meis.
Corpus.
Video
nunc
me
uictum
iri
miserum.
Spiritus.
Verè
mise¬
rum,
sequere
nos
ut
foelix
nobiscum
fias.
Corpus.
Vtinam,
at
ego
solum
quid
contra
duo?
Spiritus.
Tace,
post
paucos
dies
sola
cum
solum
ages.
Corpus.
Quid
hoc
audio,
tu
for¬
tè
nos
qui
Dux
noster
es
auios
deseres?
Spi¬
ritus.
Absit
vobiscum
ero
dum
eritis.
Corpus.
Aperias
igitur
quid
hoc
aenigmatis
velit.
Spi¬
ritus.
Prout
oculi,
sic
intellectus
&
omnia
quae
possides
carnea
sunt.
Corpus.
Fac
saltem
intelligam.
Spiritus.
Quid
si
quae
tibi
sunt
ob
oculos
non
percipis,
ea
quae
non
vides
i
5
quum