DE
VNIONE
TERNARII
139
tequàm
videas.
Corpus.
An
tu
me
caecum
du¬
cis?
Spiritus.
Optimè,
nec
veriùs
vn
quam
loquu¬
tus
es.
Corpus.
Vaeh
intolerabile
scoelus,
ocu¬
lis
mihi
tu
me
meis
carere
persuadebis?
Spi¬
ritus.
Imò
docebo.
Corpus.
Audiam
quaeso.
Spi¬
ritus.
Vidisti
nos
in
radice
montis
Domini
tractus
bibentes
de
fontis
amoris?
Corpus.
Non
bibistis.
Spiritus.
Ecce
iam
tu
caecitatem
tuam
apertè
fassum
es.
Corpus.
Cur
non
iussistis
&
me
vobiscum
bibere?
Spiritus.
Quia
non
po¬
teris,
donec
nobiscum
videas.
Corpus.
Quando
tandem
id
fiet?
Spiritus.
Quum
tu
nobiscum
vniendis
vnum
fueris.
Corpus.
Rursus
quan¬
do?
Spiritus.
Quum
ad
veritatis
arcem
simul
deuenerimus.
Corpus.
Acceleremus
ergo
ne
diutiùs
videns,
cęcum
dicar.
Spiritus.
En
ad
ar¬
cem
primam
Chrystallinam
appulimus,
pulsa¬
bo.
Corpus.
Quid
opus
est?
porta
caret
forib.
Spiritus.
Non
decet
peragrinum
aduenam
a¬
lienos
ingredi
lares,
non
priùs
petita
venia,
Introduci
nos
iube
quisquis
hîc
imperas.
Phi¬
losophia
amoris.
Quis
rarus
admodum
hospes
acclamat?
Spiritus.
Tres
Philosophiae
discipu¬
li.
Philosophia.
Quid
hîc
quaeritis?
Spiritus.
Philo¬
sophiam
addiscere.
Philosophia.
Ea
quę
didicistis
iterum
discere
quid
opus
est?
Spiritus.
Carduos
hucusque
pauimus,
ad
foeliciores
beras
anhela¬
mus.
Philosophia.
Betis
implere
ventre
cupitis?
Spiritus.
Quouis
meliori
quàm
antea
pabu¬
lo,
nam
quas
pauimus
herbas,
pungentes
nunc