LEONARDI
PROEBSTELII
CARMEN.
En
tibi
qui
sacram
Chymiae
contendis
in
arcem
Plenus
haud
ingrata
prodijt
arte
Liber.
Qui
docet
assiduo
lapidem
formare
conatu,
Quo
nihil
hic
ingens
grandius
orbis
habet.
Namque
animos
cura
pressos
&
corpora
morbo
Firmat,
&
immensis
hic
lapis
auget
opes
Hinc
petulans
nimio
fertur
Medaea
dolore
Thessalico
uitam
restituisse
Duci.
Hinc
Arabes
opibus
fretos:
&
pectore
firmo,
Constat
Romanos
non
metuisse
Duces.
Aspice
quàm
tenui
doceantur
grandia
libro:
Quam
lepido
paruus
flore
colatur
ager.
Sordida
nec
duplici
tantùm
ratione
Metalla
Tingit,
vt
in
doctum
vulgus
vbique
facit:
Sed
quia
seu
morbis
turgent
ea
corpora
saeuis
Diuinas
medicas
adhibet
arte
manus.
Quod
superat
tollit,
quod
deficit
omne
ministrat
Expurgat
miris,
cuncta
metalla
modis.
Perdit
opes
famamque,
graues
&
concitat
iras
Vulgus
iners,
caeca
dum
struit
arte
dolos.
Arcanos
veterum
nescit
perpendere
sensus
Negligit
&
libros
docte
GEBERE
tuos.
Ergo
fretum
Chymiae,
quisquis
rate
sulcas,
iniquum
Tutus
ut
in
medijs
fluctibus
alta
petas,
Hanc
rogo
suspicias
porrecta
fronte
Tabellam
Haec
foueat
mentem,
docta
Tabella
tuam:
Condidit
ingenio
quondam
ter
maximus
HERMES
HERMES
vt
Assyrias
arte
iuuaret
opes:
Hic
veluti
lapidis
statuit
primordia
summi
Hic
&
Elixirij
semina
vera
docet.
Inuoluit
nebulis
densaque
caligine
caelat
Ne
capiat
sensus
improba
turba
sacros.
Explicunit
multo
quidem
IACOBITA
labore
Discussit
nebulas
dexteritate
graues.
Hoc
opus
è
tenebris
tandem
producit
HEROLDVS.
Consulat
vt
studijs
lector
amice
tuis.
Huic
adiunge
statim
veterum
quoque
scripta
sophorum,
Nec
tibi
sint
certis
cuncta
probata
modis
Naturae
cursus
animo
perpende
latentes,
Commoda
nam
magno
magna
labore
cadunt
Accipies
tristi
nullus
cum
foenore
fructus
Nidebitam
Chymiae
rexeris
arte
ratem.