Quis
potis
est
unquam
tanta
omniparentis
apisci
Munera
naturae?
quae
uis
mortalibus
unquam
Tanta
fuit?
non
ipsi
etiam:
qui
numina
caelo
Deiicere
in
terras
conatis
uellere
ab
imis
Iam
potuere
suis
montes
radicibus
altos:
Inuitae
auderent
sacra
in
penetralia
terrae
Tendere:
scrutarique
piae
secreta
parentis.
Adde:
quod
in
uarias
mutari
corpora
formas
Natura
haud
patitur:
neque
enim
uelocis
equibos
Induerit
speciem
piger:
aut
parnasia
laurus
In
se
chaoniam
poterit
conuertere
quercum.
Nec
magis
aes
puro
se
commutauerit
auro:
Quam
si
quodque
etiam
queat
à
quocunque
creari.
Haec
sunt
quae
caelo
missam
diuinitus
artem
Conantur
frustra
indiciis
tenuare
pusillis.
At
neque
scire
opus
est
(quiqui
haec
sit
noscere
pulchrum)
Quae
quibus
extiterint
gignendis
ultima
rebus
Principia:
aut
quali
fuerint
ea
lance
recepta
Innumerum
&
pondus:
neque
enim
si
farrea
tractes
Semina:
constituant
quae
far
primordia
quaeras:
Quaeue
ea
conueniant
mensura
&
pondere
farri.
Farra
sed
ipsa
putri
mandabis
condita
terrae:
et
Virtutem
latitantem
intus
seseque
mouentem
Irritans
tantum:
naturae
caetera
linques.
Nec
longinqua
adeo
spatiosi
temporis
aetas
Conuenit
huic
operi:
uires
quod
promit
ab
auro:
Ac
non
principiis
è
primis
conficit
aurum.
Quid
si
nobilius
quoddam:
quod
praestet
&
ipsi
b
ii