LEONARDI
PROEB¬
stelij
carmen.
En
tibi
qui
sacram
Chymiae
contendis
in
arcem
Plenus
haud
ingrata
produt
arte
liber,
Qui
docet
assiduo
lapidem
formare
conatu,
Quo
nihil
hic
ingens
grandius
orbis
habet.
Namque
animos
cura
pressos
&
corpora
morbo
Firmat,
&
immensis
hic
lapis
auget
opes.
Hinc
petulans
nimio
fertur
Medaea
dolore
Thessalico
uitam
restituisse
Duci.
Hinc
Arabes
opibus
fretos:
&
pectore
firmo,
Constat
Romanos
non
metuisse
Duces.
Aspice
quàm
tenui
doceantur
grandia
libro:
Quam
iepido
paruus
flore
colatur
ager.
Sordida
nec
duplici
tantùm
ratione
Metalla
Tingit,
ut
indoctum
uulgus
ubique
facit.
Sed
quia
seu
morbis
turgent
ea
corpora
saeuis
Diuinas
medicas
adhibet
arte
manus.
Quod
superat
tollit,
quod
deficit
omne
ministrat,
Expurgat
imiris
cuncta
metalla
modis.
Perdit
opes,
famantque
graues
&
concitat
iras
Vulgus
iners,
caeca
dum
struit
arte
dolos.
Arcanos
ueterum
nescit
perpendere
sensus
Negligit
&
libros
docte
Gebere
tuos.
Ergo
fretum
Chymiae,
quisquis
rate
sulcas,
iniquum,
Tutus
ut
in
medijs
fluctibus
alta
petas,
Hanc
rogo
suspicias
porrecta
fronte
tabellam.
Haec
foueat
mentem,
docta
Tabella
tuam:
Condidit