AQVILAE
COELESTIS
ODE.
INclyta
quae
summi
quondam
louis
ales
habebar,
Delitiaeque
Deùm,
Et
nitida
coeli
gemmantis
in
arce
morabar.
A
ethereoue
choro.
Sedibus
exturbata
meis
ergastula
terrae
Nunc
peregrina
colo,
Et
data
mancipio
teneor
seruilis
acerba
Conditione
iugi.
Hinc
mala
tabisicae
purgo
contagia
pestis
Aere
fusa
nouo:
Hydropis
cor
diri
uacuo
squalentia
stagna
Sordifluosque
lacus:
Chiragrae
uarios
motus,
tophosque
podagrae
Vindice
soluo
manu:
Etque
callosts
figit
nigricantia
labris
Vlcera
cancer
edax:
Rosto
quosue
simis
affatim
pure
fluentes
Mecta
Syringis
agit.
Quisquis
es
idcirco
prudens
felicibus
Horis
Contrahe
uela
rogo,
Nec
laxa
nimium,
medio
cum
tramite
recti
Rectius
ire
queas.
Nam
plerunque
graues
casus
excelsa
minantur,
Magnaque
probra
ferunt,
Et
quae
semper
iniqua
fuit
mibi
sors,
tibi
fortè
A
equior
esse
potest.