122
THEOPHR.
PARAC.
Ad
tremorem
Cordis.
Cap.
V.
Hominum
corda
nonnunquam
tremo¬
rem
patiuntur,
&
Magnatum
praeser¬
tim
atque
Potentum:
vt
rarò
morbus
hic
pauperes,
&
mediocres
viros,
aut
mulie¬
res
arripiat.
Inde
videri
potest,
quinam
Deus
omnipotens
vnicuíque
statui
passio¬
nes
tam
artificialiter
in
castigationem
&
ad
monitionem
distribuit,
absque
respectu
per¬
sonarum.
Non
est
inter
leuiores
morbos
nu¬
merandus:
nam
vbi
dominari
coeperit,
suum
patientem
in
terram
viribus
&
sensibus
exa¬
nimatum
prorsus
deijcit
&
nonnunquam
ad
hunc
modum
occidit.
Oritur
ex
mem¬
branulis
&
reticulo
cui
cor
inuolutum
est,
ob
compressionem,
etiam
ex
corrupto
pra¬
uóque
phlegmate.
Contra
fac
sigillum,
vt
sequitur
obseruatis
optimè
temporibus.
Primò
sub
Lunae
die
horaque,
sume
Lu¬
nae
y.
ss.
quàm
in
fusorium
vas
positam
ser¬
ua,
donec
hora
Solis
adueniat,
quę
quidem
in
horarum
inaequalium
ordine
quarta
sub¬
sequitur:
tumdemum
igne
líquefiat,
&
li¬
quatae
iam
Lunae,
Solis
inijce
duas
vncias,
repurgatissimi
tamen,
vt
&
ipsa
Luna
fore
debet.
Liquefacta
simul
haec
duo
metalla,
perquàm
optime
commixta,
relinquantur
in
dicto
vase
fusorio
per
se
frigescre,
&
serua,
donec
hora
Veneris
inde
sequens
aduenerit.
Tum