Exclamatio
autoris
ad
Deum.
O
Summa
bonitas,
immensa
sapientia,
aeterne
Deus,
fieri
haudquaquam
po¬
test,
vt
humanus
intellectus
absque
ma¬
xima
suae
mentis
consternatione,
vel
minimum
punctum
inexhaustae
tuae
sapientię
considerare,
taceo
quidem
vt
exprimere
titu¬
bante
lingua,
vel
tremente
calamo
scribere
va¬
leat:
ni
iussu
tui
sacratissimi
spiritus,
idipsum
in
cordibus
hominum
imprimentis,
fiat:
quos
e¬
tiam
admonere
tacitè,
&
indies
exhortari
non
cessat
ad
veritatis
confessionem
in
omnibus.
Quandoquidem
attentari
vel
exequi
à
quopiam
in
terris
viuentium
hoc
si
debeat,
lumine
diui¬
ni
tui
splendoris
illustretur
inprimis
necessum
est,
vt
ignorantiae
suae
tenebras
agnoscat,
inge¬
nueque
fateatur
ab
eis
nulla
ratione
liberari
pos¬
se
alia,
quàm
tua
potentia.
Etsi
fortè
suasu
ca¬
lumniatoris,
à
seipso
quaerat
auxilium,
in
pro¬
fundiorem
captiuitatis
lacum
se
mergi
com¬
periet:
cùm
per
seipsum
nunquam
aliud
medium
liberationis
inueniat,
quàm
laqueum
quo
sei¬
psum
irretiuit
ab
initio
recedens
ab
obedien¬
tia,
quam
tibi
soli
Creatori
suo
debebat.
Inobe¬
dientiae
huius
indies
adhuc
euidentissima
no¬
bis
ob
oculos
proponuntur
exempla,
per
ea
quę
hactenus
infidelium
scripta
produnt
ex
huma¬
na
sapientia,
praesertim
circa
tractationem
fa¬
culta¬