IN
AVRORAM.
75
arsenico
&
vitriolo,
tanquam
sulphure
&
mercurio
dictum
fuit,
nunc
verò
de
tertio
quodam
minerali,
sub
vitrioli
genere
in
metallinam
formam
resplendente,
au¬
diamus,
antimonio
videlicet,
quod
natum
esse
de
vi¬
trioli
stirpe
ex
sulphure
&
mercurio
nobilissimis,
atque
purissimis,
asseuerat
author,
ac
apud
veteres
nomen
Sa¬
turni
siue
plumbi
sortitum
esse.
Narraui
praecedenti
capitulo
matrimonium
inter
duo,
tracta
quidem
ex
vno
&
eodem,
at
hoc
loco
tractatur
aliud
matrimonium,
inter
duo
tracta
de
duobus,
idque
diuersis,
auro
nimi¬
rum
&
antimonio,
quae
licet
forma
diuersa
videantur,
vel
actu,
potentia
tamen
eadem
&
substantia
ni
sint,
in
vnum
conuenire
matrimonium
haudquaquam
pos¬
sunt.
Nam
deficiente
vinculo
naturae
vnius
&
alterius
partium
participe,
non
est
facilis
regressus
ad
vnum.
Qua¬
propter
si
debeat
antimonium
vniri
cum
aurò,
necesse
fuerit
inter
ista
concordantiam,
quam
sympathian
vo¬
cant,
haberi.
Quis
dubitat
inter
initium
&
finem,
vin¬
culum
esse
medium
eorundem
in
eis
occultum?
Ambo
sunt
ex
aquarum
genere
minerali
et
metallico,
sic
vt
mine¬
rale
vicem
gerat
materiae,
menstrui,
vel
argenti
viui:
metallicum
verò
sulphuris.
Inter
sulphur
&
argentum
viuum,
si
tamen
spiritualia
vel
volatilia
facta
sint,
est
maxima
concordantia.
Quod
alibi
meis
libellis
indicaui
ad
hunc
modum
videlicet:
Nulla
(inquam)
stabilis
aut
fir¬
ma
fit
corporum
coniunctio,
verùm
vnio
spirituum
est
indis¬
solubilis,
quoquo
modo
fiat.
In
textu
habetur
de
spiritu
solis,
vel
auro
volatili,
tum
de
spirisu
veloleo
antimò¬
nij,
quod
optimè
quadrare
potest
veterum
sententia
di¬