MEDITATIVA.
189
tio
quaedam
opinionum
de
veritate
quorum¬
uis
conceptarum,
per
expertam
certitudinem
indubia
resolutio.
Opinio
autem
est
veritatis
in
animo
haerens
atque
dubia
praesumptio.
Ex¬
perientia
verò
est
veritatis
manifesta
demon¬
stratio.
Et
resolutio
dubij
depositio.
Non
pos¬
sumus
de
quouis
dubio
certiores
fieri,
quàm
experiendo,
nec
meliùs
quàm
in
nobisipsis.
Quapropter
quae
de
veritate
superius
dicta
fu¬
erunt
verificemus,
à
nobis
facientes
pericu¬
lum.
Diximus
antea
pietatem
in
cognitione
suijpsius
consistere,
hinc
fit
vt
etiam
ab
ea
me¬
ditatiuam
cognitionem
incipiamus
elucida¬
re.
Nemo
se
cognoscere
verè
potest,
nisi
pri¬
mùm
videat
ac
sciat
ex
sedula
meditatione,
cum
sacrarum
scripturarum
inquisitione,
quid
nam
ipse
sit,
magis
quàm
quis,
à
quo
depen¬
det
vel
cuius
sit,
&
in
quem
finem
factus
&
creatus,
item,
à
quo,
&
per
quem.
His
cogni¬
tis
incipit
oriri
pietas
ipsa,
quae
circa
duo
versa¬
tur,
vtputa
creatorem,
&
creaturam.
Impossi¬
bile
est
enim
creaturam
se
perfectè
cognoscere,
aliter
quàm
per
suum
creatorem.
Nihil
est
ex
seipsa.
Qui
potest
ergo
quis
effectus
sui
priùs
quàm
causae
fieri
certior?
Nónne
praecedit
om¬
ne
principium
medium
suum,
&
finem,
aut
à
fine
rem
aggredietur
quispiam?
Deus
autem
est
sine
principio
&
fine,
per
se
existens
ab
aeterno,
repletus
omni
gloria,
quam
solus
possidere
noluit,