MEDITATIVA.
191
stet:
hinc
fit
vt
personarum
non
sit
acceptor
Deus,
sed
paupertatis
&
humilitatis
amator,
ac
inimi¬
cus
elatae
superbiae.
Caeterùm
nemo
creatorem
cognoscere
meliùs
poterit,
quàm
à
suis
creatu¬
ris,
vt
ex
opere
suo
noscitur
artifex.
Videamus
igitur
quis
ille
sit
qui
de
vilissimo
potuit
exci¬
tare
preciosissimum;
nullum
alium
reperiemus
praeter
eum
qui
creauit
vtrunque.
Nullus
enim
potuit
vnquam,
nec
poterit
aquam
in
vinum
conuertere
alius,
quàm
ille
solus,
qui
vinum
&
aquam
creauerat.
Praeclarius
quid
fecit,
quum
terram
in
animam
viuentem
transmutauit,
imò
quod
maximum
est,
supremo
beatitudinis
do¬
no,
scilicet
imagine
similitudineque
sua
dota¬
uit
eam,
per
qua
datum
est
omnibus
saluos
fi¬
eri,
qui
donum
hoc
cum
gratiarum
actione
re¬
cognoscentes,
libenter
accipiunt.
Sed
nolenti¬
bus
accipere
gratis
quid
dabitur?
certè
nihil:
ha¬
beant
igitur
isti
quod
suum
est,
vt
seruetur
iu¬
stitiae
locùs.
Proprium
cuique
suum
est,
quod
ele¬
git
à
principio,
damnatio
videlicet.
Gratuitum
est
aeternae
salutis
donum,
his
qui
cum
gratiarum
actione
recipiunt.
Cùm
itaque
precium
vile
cha¬
rumque
simus,
videat
quisque
nostrum,
vtrum
istorum
potiùs
optare
debeat:
res
per
se
clarior,
quàm
elucidatione
indigeat.
Reliquum
erit,
vt
perpendamus
in
quem
finem
creati
simus.
Crea¬
uit
enim
omnipotens
Deus
primum
hominem
ad
imaginem
&
similitudinem
suam,
vt
ipsi
N
Deo