192
PHILOSOPHIA
Deo
foret
ad
gloriam,
&
esset
immortalis,
non
anxius,
nullius
indigus,
semper
in
Deo
gaudens,
terrenis
passionibus
minimè
subiectus.
Ve¬
rùm
quia
tantum
munus
non
agnouit,
vilife¬
cit:
cognouit
tamen
quoniam
perfectus
esset
à
domino
factus
&
sapiens,
at
in
ea
cognitione
non
permansit.
Consideremus
igitur
quantum
boni
cognitio
pollicebatur
in
simplicitate,
quantumque
mali
tanti
muneris
&
verbi
Dei
vilipendium
attulerit,
cùm
ex
immortali
per¬
petuò
mox
reddiderit
moribundum.
Qui
mo¬
ritur
enim
secunda
morte,
semper
in
agone
mor¬
tis
degit
&
nunquam
definit
mori:
hinc
fit
vt
perpetua
dicatur,
non
secus,
ac
vita
contrà
dici¬
tur
aeterna,
quam
Deo
viuimus
in
aeternum;
eam
si¬
quidem
nunquam
sinemus
viuere.
Cùm
enim
primus
parens
vnà
secum
nos
omnes
Deo
re¬
belles
fecisset
inimicos,
misericordia
motus
o¬
mnipotens
Deus,
pacem
inire
nobiscum
indu¬
ratis
statuit,
qui
pacis
est
autor.
Quis
erit
aequè
lapideus,
qui
cùm
diuinae
bonitatis
hoc
myste¬
rium
animo
reuoluerit,
cum
inimico
suo,
licet
etiam
ab
eo
receperit
maximam
iniuriam,
non
reconcilietur?
Quinam
igitur
fit
vt
inimi¬
corum
inter
mortales
neuter,
offendens
vel
of¬
fensam
passus
alterum
aggredi
velit
reconci¬
liationis
ergo?
Profectò
non
alia
de
causa,
quàm
quia
nemo
seipsum,
neque
Deum,
ne¬
que
proximam
aequipollentem
creaturam
co¬
gno¬