200
DE
CVRANDIS
MORBIS
loco
multi
nasutuli,
potiùs
quàm
philosophi,
hesitare
solent,
ansde
raphano
vegetabili
ra¬
dice
fiat
sermo,
vel
de
minerali
quopiam,
quo¬
rum
dubiosa
mens
non
me
remorabitur
quin¬
ad
literam
ista
prorsus
intelligam.
Etenim
hoc
loco
non
tantùm
acuitatis
ratio,
quantùm
sa¬
lis
praescripti
solutionis,
est
habenda:
licet
v¬
traque
nobis
consideranda
sint.
Dicit
Lullus
vegetabilibus
quibusdam,
philosophorum
acui
menstrua.
Quibus
omissis,
ad
solutionem
sa¬
lis
redeamus.
Quis
vel
plebeius
homuncio
du¬
bitabit,
sal
quodcunque
per
aquam
commu¬
nem,
aut
aliam
dulcem
resolutum
hebetari?
quòd
expertissimis
notissimum,
quò
saepiùs
eò
mitius
fieri,
&
plus
acredinis
deperdere:
per
consequentiam
minùs
corrosiuum
reddi.
Hinc
fit,
quòd
acrioribus
liquoribus,
&
ex
ponti¬
cioribus
vegetabilibus,
corrosiuo
suo
sale
na¬
turali,
minimè
carentibus,
solui
sal
doceatur.
Id
ipsum
de
sanguinea
dum
viridis
est,
intelli¬
gendum
esse,
non
dubito;
&
si
nonnullis,
imò
quam
plurimis,
qui
de
mineralibus
intelligi
vo¬
lunt,
ad
vitriolum
se
conferentes
aliter
videa¬
tur.
Locus
est
per
se
manifestus,
his
verbis
(dum
viridis
est)
innuit
succum
eiusmodi
ve¬
getabilis
extrahendum
eo
tempore
quo
viret
adhuc:
ac
si
diceret,
non
est
quòd
arescere
sinas
vel
tabefieri.
De
vitriolo
non
potest
haberi
suspicio,
cum
semper
viride
sit,
&
licet
aliquan¬
do
pallescat
iuxta
locorum
qualitates
è
qui¬
bus
eruitur
in
coeruleum
colorem
tendens,
lu¬
teum,
aut
album,
nihilominùs
viriditas,
plus
minusue