22
CURATIONIS.
prorsus
averruncandas
abhibere
cogitabam:
nisi
interventu
temerarii
ausus,
cujusdam
Philip¬
pi
Fanchelii
Belgae,
incolae
Buduicensis,
pseu¬
doparacelsistae,
qui
huc
ultrò,
praeter
omnium
expectationem,
non
accersitus
à,
quoquam
advenerat,
omnis
mea
cogitatio
inversa
ever¬
saque
fuisset:
qui
cùm
optimè
nosset
meam
esse
puellulae
curationem,
mihique
uni
commenda¬
tam:
nihilominus
clandestinè
agebat,
ut
me
sceleratè
supplantaret,
à
meaque
curatione
nefa¬
riè
excluderet;
mihi
dedecus
&
ignominiam,
sibi
verò
honorem,
decus,
&
lucrum,
adeòque
aditum
ad
munus
ordinarii
Medici
hujus
Re¬
gni
capessendum,
quod
jam
antè
solicitè
pręn¬
sabat,
pararet.
De
seipso
verò
passim
gloria¬
batur,
primo
quoque
tempore
omnium
oculis
se
demonstraturum,
num
Caprarum,
non
homi¬
num,
Medicus
esset.
Sic
enim
à
quodam
opti¬
mè
intelligenti
rem
Medicam,
in
loco
illustri,
&
audientibus
proceribus,
cùm
plus
sapere
&
obstrepere
oloribus
vellet,
quàm
posset
&
de¬
ceret,
severioris
vultus
&
minacis
indicio
ei¬
dem
ostenso,
cognominatus
fuerat.
Promitte¬
bat
insigne
specimen
novae
suae
curationis
in
ea
puellula
exhibiturum
Curationem
esse
tàm
fa¬
cilem
ut
quàm
facilimam,
&
paucorum
dierum
spacio
absolvi
posse:
Hoc
iste
blatero
suo
illo
arroganti
&
ventoso
sermone
assiduò
verbera¬
bat
aures
audientium
in
domo,
inque
eorum
animos