THADDAEI
AB
HAYCK.
55
no
abs
te
inflictas,
absque
justa
vindicta
dimissu¬
ri.
Acres
sunt,
profecto,
&
vegeti
illi
adole¬
scentes.
Rapient
te
in
suas
Scholas,
prosternent
in
Scamnum,
solvent
caligas,
nates
denuda¬
bunt,
easque
egregiè,
scopis,
virgisque
betuleis,
converrent,
nec
à
se
dimittent,
nisi
sponsione
data,
nihil
deinceps
te
evulgaturum,
donec
praecepta
Grammatices
rectiùs
didiceris.
Quid
praetereà
in
tuo
responso
attulisti?
Convitia
pura
&
mendacia,
res
verò
planè
nullas.
Haec
nos
in
sequentibus
discutiemus,
ipsissimamque
veritatem
omnibus
aspectabilem
reddemus:
Si
tamen
initiò
in
genere
adhuc
nonnulla
de
te,
tuoque
isthoc
scripto,
in
medium
attulero.
Ex¬
pectabam,
ut
ingenuè
fatear,
abs
te
solidius
&
eruditius
responsum:
maximè
verò
quòd
agen¬
te
animam
puellula
ex
beneficio
tuae
illius
arti¬
ficiosae,
scilicet
curationis
&
denunciante
me
tibi
literarium
certamen,
ob
istam
abs
te
indecen¬
ter,
&
crudeliter
institutam,
factam,
&
pera¬
ctam
curationem;
veluti
re
benè
gesta,
super¬
bè
responderis:
Scribat
sanè,
scribam
&
ego.
Ita¬
que
rei
indignitate
commmotus,
ac
superbo
ar¬
rogantique
isthoc
tuo
responso
irritatus,
denique
tuendae
meae
famae,
&
existimationis
gratia,
scripsi,
&
justam
contra
te
querelam
publicè
institui.
Pro
diisti
tu
quoque
in
arenam,
sed
qua
panoplia
literaria
instructus?
Num
rationibus
mecum
egisti?
Num
doctrina
&
veritate
me
D
5