EPISTOLA
politioris
literaturae
doctrina
sepulta
&
densissima
quodammodo
caligi¬
ne
inuoluta
iacuit.
Et
quid
si
ipsemet
volens
sciens
elegans
dicendi
genus
neglexerit,
cum
animi
sensa
melius
eo
quo
scripsit
modo
exprimere
non
pos¬
set?
Quod
enim
potuerit
ornatius
lo¬
qui
hinc
patet,
quia
nonnunquam
in
ipsius
scriptis
flosculi
quidam
sermo¬
nis
non
illepidi
hinc
illincdispersi
re¬
periuntur,
qui
nisi
à
curiosis
conspici
aut
animaduerti
non
possunt.
Sed
quid
absurdius,
quam
Philosophum,
cuius
est
rem
docere
potius
quàm
linguam
expolire,
verborum
ornatum
sectan¬
do
tempus
terere,
&
rem
sibi
explican¬
dam
&
demonstrandam
minus
apte
proponere?
Quod
ipsum
considerans
M.
Tullius
Cicero.
Tuscul.
quaest.
1.
scribit
se
inphilosopho
eloquentiam
si
adferat,
non
aspernari,
si
non
habeat,
non
magnopere
desiderare.
Sciebat
quippe
non
minus
prudens
quam
disertus
homo,
in
philosophia
res
spe¬
ctari,
non
verba
pendi
oportere,
&
phi¬
losophorum
esse,
curare
potissimum
nę
quid
aberret
ratio
non
oratio.
Sed
instabit
quispiam
cùm
Lucretio,
&
di¬
cet.
Etsi
non
egeant
per
se
philosophica
commenta¬
tiones
amoenitate
dicendi,
per
eius
tamen
adhibitio¬
nem