82
ANTIFANCHELIUS
à
quodam.
An
praeclara
jam
sibi
videretur
egis¬
se:
nondum,
inquit,
nam
invidos
non
habeo.
Felicitas
enim
semper
subjecta
esse
solet
invi¬
diae,
&
quisquis
felicitate
utitur,
is
sciat
se
ab
invidis
petendum,
divexandumque.
Sola
autem
miseria
invidiâ
caret.
Tu
igitur
cum
nullum
o¬
pus
praeclarum
feceris,
quod
tibi
vel
lucrum,
vel
gloriam,
aut
aliquam
felicitatem
[sic]
tulisset,
quomodo
colligere
potes,
te
à
me
invidia
one¬
ratum
fuisse
nisi
fortè
tu
velis
necem
Baruncu¬
lae,
&
miseriam
inde
contractam,
me
tibi
invi¬
dere?
Quam
rationem
habet
invidia
cum
tabe¬
facto
corpore
senum,
&
prudentiae
amissione?
Asystata
&
scopas
dissolutas
profers.
Rectiùs
ego
ex
tuo
medio
te
asinum
bipedem
collegero.
Erras,
&
multùm
profectò
erras,
miser
Fan¬
chelule,
quòd
&
judicas,
&
tuum
scriptum
con¬
cludis,
me
oestro
invidiae
percitum,
ea
in
te
scri¬
psisse
quae
scripsi:
cùm
initiò
tui
istius
insulsi
scripti
dixeris
te
nescire,
quo
fato,
odio,
vel
cujus
invidiae
causâ
te
in
justis
calumniis
medi¬
castrum
praedicare
ausus
fuerim.
Sic
enim
tu
bar¬
barizas,
fatum,
odium,
&
invidiam
confun¬
dendo,
&
nescio
quae,
&
quot
invidiarum
ge¬
nera
ineptè
speculando.
Facilè
autem
mihi
pa¬
tiar
abs
te
persuaderi
ut
credam
quod
dixeris,
te
nescire
quo
referre
debeas
meam
in
te
quę¬
relam,
&
reprehensionem;
ad
fatumne:
an
ad
odium,
aut
ad
invidiam.
Si
enim
scires,
non
ita
in¬