Metallo¬
rum
humi¬
dum
vis¬
cosum.
Quare
hu¬
midum
vn¬
ctuosum
metallo¬
rum
non
con¬
baratur.
De
Oleag.
minerali
perientia
docet,
igitur
aqua
abundant
&
ea
constant.
Sed
quoniam
humor
omnis
siue
proprio
corpori
innatus,
siue
alieno
affu¬
sus,
facilè
euaporat
ab
igne
quantumuis
len¬
tissimo,
prout
testantur
eruditae
Spagiro¬
rum
distillationes,
nam
aqua
ignis
calore
subleuata
per
operculi
narem
distillat,
ter¬
ra
arida
in
fundo
cucurbitae
residente,
me¬
talla
autem
in
fornacibus
ardentibus
suam
conseruant
humiditatem,
non
obscurè
intelli¬
gimus,
eam
non
esse
simplicis
aquae,
sed
vnctuo¬
sam
&
lentam.
Neque
enim
videmus
alios
humo¬
res
difficulter
separari
ab
ijs
quibus
sunt
na¬
turales,
nisi
glutinosos,
ita
enim
eorum
partes
inter
se
cohaerent,
vt
non
facilè
diuelli
pos¬
sint.
Sic
singulari
quadam
prouidentia
diui¬
na
humor
animantibus
ingenitus
pinguis
est
factus,
vt
à
calore
naturali
citò
non
exsic¬
cetur,
qua
gratia
diu
viuunt
&
vigent.
Quo¬
circa
vt
natura
aquae
in
metallis
permaneret
cum
durabilitate,
alia
esse
non
potuit,
quàm
viscosa
&
lenta.
Sed
quia
humidum
vnctuo¬
sum
videmus
in
pluribus
inflammari
&
com¬
buri,
metallorum
autem
humorem
igne
non
dissipari
nec
consumi,
aut
difficulter
admo¬
dùm.
non
videtur
solùm
humidum
vnctu¬
osum
&
viscosum
metallorum
esse
materia,
sed
vt
est
passum
à
terreis
partibus
tenuissi¬
mis,
ita
adaequatis,
&
forti
vnione
commistis
vt
minimum
vnius
sit
idem
factum
cum
mi¬
nimo