Terram
non
secus
atque
aquam
subti¬
liandam
&
sublimandam.
De
inuestig.
perfect
c.
v.
De
Inuestig.
perf.
cap.
3
&
5.
162
De
puritatis
claritate
ne
vera.
Si
verò
metalla
habuerint
terram
In¬
tulentam,
nigram,
impuram,
vel
fuligino¬
sam
illa
etiam
fusca
erunt,
nigra
vel
fuligino¬
sa,
vt
in
plumbo
&
ferro
apparet.
Quocirca
non
tantùm
aquae
subtilitas
in
elixire
quae¬
renda,
verum
etiam
curandum
vt
terra
pura,
subtilis,
&
bene
digesta
sit,
vt
persecte
pos¬
sit
desiccare
suum
humidum
mercurialem,
nec
nitorem
illius
aut
splendorem
adimere.
Si
e¬
nim
vna
pars
lapidis
nitid
a
esset,
altera
obs¬
cura,
hęc
obliteraret
&
impediret
splendo¬
rem
alterius.
Propterea
tandem
etiam
sublimanda
est,
vt
fiat
vapor
vnctuos.
Nisi
enim
corpus
ter¬
rae
vapor
fiat,
nihil
huius
operis
direximus,
vt
in¬
quit
philosophus
quidam
in
Turba.
Et
alius,
Si
sulphur
non
fuerit
sublimaium
substantiam
ingredien¬
tem,
&
virtutem
penetrantem
non
habebit,
&
per
consequens
ad
verum
clixir
non
valebit.
Tertio
se¬
quitur,
vt
claritas
ista
sit
niundificatiua,
quod
vt
melius
intelligatur
repetendum
est
metal¬
la
omnia
in
radicibus
suis
esse
puram
&
mun¬
da,
sed
per
accidens
esse
corrupta,
ex
gene¬
rationis
videlicet
loco,
vel
sulphuris
ex¬
tranei
immundi
accessione.
hoc
ipsum
af¬
firmante
Gebro.
Imperfectorum,
inquit,
&
per¬
fectorum
substantia
vna
est
ubique,
scilicet
argentum
viuum
&
sulphur,
quae
ante
commistionenm
suam
pu¬
ra
sunt
&
munda.
Et
per
hoc
inuenimus
cerruptionem
imperfectorum
accidentaliter
superuenisse,
quae
mae¬
teriae
nouam
&
corruptam
dedit
formam.
Cùm
igi¬
tur
corruptio
imperfectorum
accidentalis
sit,
&
non
radicalis,
&
spoliatio
accidentum