118
TRACTATVS
QVAR¬
TVS,
DE
OBSCVRIORVM
LOCO¬
RVM
ET
VOCVM
IN
SCRIPTIS
PA¬
racelsi
passim
occurrentium,
defini¬
tionibus.
PRAEFATIO
AD
LECTOREM.
Aduersarij
Paracelsi
cum
nihil
calumniarum
habent
quod
obijciant.
Obscurè
scripsit
(aiunt)
excogitatisque
vocibus
contegere
sua
de
studio
voluit,
vt
non
intelligatur,
ne
fortè
reprehen¬
sionem
censoriam
incurrat,
hoc
velo
potest
tu¬
tiùs
in
alios
animaduertere
sine
metu
retribu¬
tionis.
Ecce
quàm
insigniter
sua
iacula
in
hunc
laxata
virum
in
seipsos
retorquentur,
vt
opus
non
sit
alia
defensione,
quàm
aduersariorum
frustraneos
conatus
admirari.
Si
obscurus
est
igitur,
&
eius
scripta
magis
intricata
quàm
assequi
valeant
ingenio,
vt
fateri
videntur,
alioqui
non
dicerent
obscura,
&
non
intelligibilia.
Quid
eos
mouit
vt
reprehenderent
quae
non
intelligunt,
nisi
quod
inuidos
omnes
seducere
solet,
ipsa
nimirum
cęcitas
mentis,
fossorem
proprium
in
foueam
trahens
paratam
alteri?
Proinde
ne
&
hoc
eis
obstaculo
sit
quòd
minùs
intelligant,
exponere
volui
nedum
voces,
verum¬
etiam
aenigmata.
Videamus
tandem
si
cautiùs
mordere
queant
incudem
quàm
fecerunt
hactenus,
&
praeter
laesionem
dentium
euadant.
Paracelsus
Gręcorum
&
infidelium
scholam
non
magis
modò
quàm
viuens
olim
reformidat.
Sciuit
enim,
quod
&
eius
discipuli
non
ignorant,
rupem
&
alpes
à
niuibus
non
dissolui,
neque
ab
ardoribus
liquescere
posse,
multò
minùs
à
mendacio
veritatem
cuinci.
An
Graecorum
figmenta,
verbum
Dei,
cui
soli
innituntur
Gg
2
scripta