Cap
septimum.
229
in
Soliloquio
apertius
&
dilucidius.
Corpus
recipit
tincturam
à
mercurio
siue
spiritu,
&
anima,
natura¬
liter
secundum
gradus
suos.
Raim.
item
Lullius
&
Arnaldus
saepissime
aquarum
albarum
&
rubearum
mentionem
faciunt,
non
quod
vllae
rubeę
aspectu
&
colore
inueniantur,
sed
quod
habeant
albificandi
tantum
aut
etiam
rubificandi
potentiam.
Secundo
modo
lapis
tingitur
cum
ipsi
iam
orto
&
perfecto,
perfectione
videlicet
qua
sibi
soli
sufficit,
anima
infunditur,
quae
non
est
alia
quam
tinctura
&
ignis
agens
in
mate¬
riam
iam
decoctam,
eamque
digerens
&
co¬
quens
magis,
donec
visibiliter
virtus
ipsius
manifestetur
in
stabilitate,
&
transmutatio¬
ne
corporum
imperfectorum,
quod
ignea
sua
virture
efficit,
vt
diximus
alio
loco
Haec
ani¬
ma
non
aliunde
seu
à
rebus
lapidi
extraneis,
sed
ex
ipsis
corporum
perfectorum
visceri¬
bus
post
illorum
dissplutionem
educitur.
speciemque
induit
spiritus,
donec
terrae
in¬
dita
aquam
in
ea
figat,
&
tingat
amplius,
imo
exuberanter,
gloriosioremque
illam
reddat
millies
quam
prius.
Huius
operationis
respe¬
ctu
Tinctura
diffinitur
à
Raim.
Lul.
esse
com¬
positio
aeris
&
ignis
argenti
&
auri.
Vel
sic
Tinctu¬
ra
est
compositum
ex
aëre
&
igne
argenti
&
auri.
Vel
hoc
modo.
Tinctura
est
corpus
tingens
or¬
tum
&
compositum
è
duobus
elementis,
scilicet
aëris
&
ignis,
argenti
ad
album,
auri
ad
rubeum.
Quibus
tri¬
P
3
Quomodo
aliter
consi¬
deretur
tin¬
ctura.
Tincturae
diffinitio.
Lib.
de
quin¬
ta
esset
di¬
stinct.
3.