TERTIVS.
125
fraudolenta
nequitia.
Memini
edoctum
olim
quendam,
ab
amico
cui
factum
dicebatur
supernum
oraculum
se
se
quam
quęreret
auri
faciendi
facultatem
non
indepturum,
si
ad
superbiam;
si
ad
nocendùm
abuteretur,
concedendam
si
cius
compos
euaderet
in
bonum
animae
&
corporis.
Noui
alium,
qui
mihi
asseruerit
semel
se
exmobili
argento
quod
viuum
dicitur
stabile,
verumque
argentum
confecisse
suc¬
cis,
&
folijs
herbarum,
idque
vendidisse
peritis
exploran¬
dae
metallicae
veritatis,
eisdem
mox
vsum
se
folijs
fru¬
stra;
&
quòd
semel
perfecerat
nunquam
alias,
quanquam
id
saepetentauerit
perficere
potuisse.
Alium
noui,
qui
adhuc
apud
viuos
moratur,
cui
cum
argentum
&
aurum
circiter
quindeties
per
artem
effectum
esset,
amisit
artem
eam,
àccepitque
oraculo
socij
per
quietem
habito
id
ingra¬
tae
mentis
vitiò
contigisse,
vt
hinc
etiam
veritatem
apo¬
stolici
dicti
condiscamus,
neque
quis
plantat,
neque
qui
rigat
est
aliquid,
sed
incrementum
dat
Deus,
Retulit,
quidam
mihi
se
se
aurum
ex
argento
fecisse
semel
magna
copia,
secundo
eisdem
se
vsum
rebus
fecisse
quidem
sed
minima
semper
quantitate,
sic
vt
detrimentum
lucro,
maius
esse
supputauerit.
Venisse
in
mentem
vti
dętrimen¬
tum
effugere
posset,
si
non
ex
argento
sed
ex
aere
melioris
conditione
metalli
se
se
consequi
experiretur,
idque
se
con¬
iecturis
firmis
nixum
tentauisse,
cumque
in
eo
fuisset
vt
rem
se
se
speraret
indepturum
miris
modis
euenisse,
vt
nihil
omnino
consequeretur.
Aliquando
euanida
materia: