EPISTOLAE
CHYM.
109
vno
animo
proficisci,
nec
reuerti
cum
eadem
vtilitate.
Quare
iudicium
in
pe¬
regrinatione
desidero,
&
illud
quidem
Vlisseum;
ne
quando
cum
solis
Musis
phi¬
losophandum
sit
medicis,
Circaeo
ali¬
quo
poculo
in
sues
atque
[GR]
ἄνδρας
[/GR],
vt
poetae
verbo
vtar,
[GR]
ἀνὴύορας
[/GR]
conuertan
ur.
Quod¬
si
ab
huius
aedibus,
syrenumque
cantibus
tyro
abstinuerit,
nec
se
facilè
otio
sub¬
miserit
decipiendum,
eaque
duntaxat
e¬
gerit,
quae
sunt
artis
non
qualis
à
te
de¬
scribitur,
sed
Hippocrate
doctior
redi¬
bit,
patriamque
ab
infinitis
morbis
ceu
perniciosissimis
corporis
proditoribus
sartam
tectam
seruabit.
surge
igitur,
En¬
dymion:
atque
ocyus
recipe
te.
Noli
am¬
plius
focarios
illos
philosophos
imitari,
qui
in
cubiculo
transigunt
aetatem,
vbi
neque
compluitur
quispiam,
neque
sole
ad¬
uritur,
&
musaei
sui
authores
naturae
i¬
psius
theatro
viuaeque
adeò
voci
antefe¬
ferunt.
Surge,
inquam
recollige
te.
in¬
dustriam
adiuuat
Deus.
&
hoc
a
me
da¬
to
ignario,
peregrinationis
studio
ma¬
gis
magisque
indies
conflagra.
vel
si
meo
nequicquam
stimulo
commouearis,
sal¬
Odyss.
[unclear]