DE
AVRO
POCVLEN.
39
corpus
nostrum
alunt
&
purgant,
id
est,
vincuntur
&
vincunt,
mirari
desinemus,
cum
alimenta
quaedam,
postquam
devi¬
cta
sunt,
in
nos
nihiloninus
agere
vel
tota
substantia
sua,
vel
notis
qualitatibus
audimus.
Non
enim
est
necesse,
ut,
quod
tota
substantia
patitur
ac
vincitur,
om¬
nibus
suis
partibus
vincatur.
Quoniam
ut
aliqua
res
alimentum
sit,
hoc
est,
ut
tota
substantia
patiatur,
non
tantum
necessarium
non
est,
sed
nec
fieri
potest,
ut
omnes
materiae
partes
in
sangui¬
nem
vertantur.
Lac
alimentum
esse
certum
est.
At
partem
serosam
&
a¬
queam
sanguinem
fieri
sanus
nemo
pu¬
tavit.
Taceo
quòd
in
omni
mutatione
substantiali
excrementa,
gigni
oportet:
cum
ex
tota
materia,
(testibus
expe¬
rientia
&
Aristotele)
res
nulla
genere¬
tur.
[GR]
οὐδὲν
γὰρ
ἐκ
παντος
γίνεται,
καθαπερ
οὐδʼ
ἐν
τοῖς
ὑπὸ
τῆς
τέχνης
δημιουργουμέ¬
νοις.
ὐδὲν
γὰρ
αἱ
ἔδει
ποιεῖν.
νυν
δὲ
τὸ
μὲν
ἡ
τεχνη
τῶν
ἄχρήστων
ἀφαρεῖ,
τὸ
δὲ
ἡ
φύσις.
[/GR]
Totius
igitur
substantiae
ra¬
tione
pati
dicitur,
quod
non
tan¬
tum
calefit
aut
frigefit,
&
caetera.
c
4
In
omni
substantia¬
li
mutatio¬
ne
generan-
tur
necessa-
rio
excre¬
menta.