328
DVELLVM
ANIMI
Quisque
nostrum
in
seipso
idipsum
experiatur
ad
hunc
modum:
Nemo
non
ex
morsu
pomi¬
haereditauit
appetentiam
scientiae
boni
&
ma¬
li,
&
per
eam
cuncta
perquirendi
maximè
an¬
xiam
cupiditatem,
tam
ea
quae
nostra
minimè
intersunt,
quàm
quae
ex
re
nostra
esse
videntur:
vnde
vel
honores,
vel
opes
pollicetur
ille
qui
pomum
hoc
comedere
suadet
indies.
Exempli
gratia:
Spiritus
noster
nunquam
est
otiosus,
imò
vel
quiescente
corpore
maximè
vigilat,
multas
in
animocogitationes
versat,
easque
di¬
uersas
in
diuersis,
&
in
quouis,
iuxta
naturalem
inclinationem,
vti
superius
audiuimus.
Adest
mox
serpens,
qui
suas
ingerit
phantasias,
quas
nisi
contingat
agnoscere,
periculum
instat
ne
in
suas
casses
intricemur.
Quid
faciendum?
Ad
lydium
lapidem,
qui
Christus
est,
affricandae
sunt,
&
ex
eius
verbo
examinandę
per
eiusdem
animi
nostri
cogitationes.
Vbi
perceperimus
eiusmodi
imaginationes
commune
quid
habe¬
re
cum
captiosis
illis
primis
sophismatibus
bi¬
narij
serpentis,
vt
sunt:
Quare
de
omni
ligno
prohi¬
buit?
nequaquam
moriemini:
aperientur
oculi
vestri:
e¬
ritis
sicut
Dij:
mox
ad
anchoram
illam
tutissimam
confugiamus,
Christi
verbum,
videlicet,
Abi
hinc
à
me
procul
Satana,
nihil
mihi
commune
tecum
est,
ideò
tecum
in
colloquium
non
intro,
le¬
sus
Christus
est
meus
praeceptor,
eius
ego
sum
discipulus,
in
eius
album
dedi
meum
nomen,
à
tua