DE
AVRO
POCVLEN.
65
cris
etiam
literis
ignotum
fingere.
Ra¬
tio,
quia
Paracelsus
probat
vivere,
nil
est
aliud,
quàm
principij
petitio.
Neque
e¬
nim
confessum
nobis
est,
ut
mox
intel¬
liges,
vires
ab
eis
instaurari,
foveri,
&
au¬
geri.
Deinde
si
ita
esse
liqueret,
nondum
ta¬
men
probatum
esset,
ideo
morbos
profliga¬
re,
quia
vivant
aut
vixerint.
An
enim
i¬
gnis
vivit,
quia
morbos
multos
excin¬
dit?
Ratio
par
est
aliorum
pharmacorum,
quę
ut
pharmaca
iuvant,
non
verò,
qua¬
tenus
elementa
sunt,
conducunt.
Plan¬
tas
quasdam
&
animalia
quędam
noxiam
nobis
continere
materiam,
non
inficior.
At
hoc
quid
ad
rem
attinet?
Non
enim
dicimus
omnia
viventia
nobis
alimen-
ta
praebere,
sed
ex
solis
viventibus
cibum
nos
capere:
quae
duae
orationes
infinitè
differunt.
Ex
viventibus
ergò
plurima
nobis
alimentum
praestant:
ex
vita
caren¬
tibus
nullum.
Quòd
si
inter
illa
quaedam
nobis
sunt
perniciosa,
multa
tamen
sunt
utilia.
Sed
in
vita
carentibus
nihil
est
u¬
tile,
quod
alimenti
rationem
attinet:
pleraque
non
solum
inutilia,
sed
insuper
etiam
pestifera
exsistunt.
Imò
quia
inter
e
Non
om¬
nia
viventia
nos
alunt.